artperest

alıntı #3

2012-01-28T23:20:00.003+02:00

"sana bir hikaye anlatacağım.

uzun zaman önce sokağın sıradan tarafında 22 numarada kalırdım. sokağın karşısındaki evlere bakar; insanların daha mutlu, odalarının daha güneşli, partilerinin daha eğlenceli olduğunu düşünürdüm. aslında onların odaları daha karanlık ve küçüktü. sonra onlar da sokağın karşısına gözlerini diktiler.

çünkü; biz şansı hep sahip olmadığımız şeyler olarak düşünürüz."

"la fille sur le pont" - 1999

istanbul sokakları

2012-01-06T09:10:00.003+02:00

kasım ayında istanbul'a eğitime gideceğimin haberini aldığımda baya bir mutlu olmuştum. hem dalaman'ın monoton yaşamından 1 haftalığına kurtulacak hem de buraya geldiğimden beri pek üzerine düşemediğim, izmir'deyken son zamanlarda üzerine eğildiğim sokak fotoğraflarına kaldığım yerden devam edecektim. evdeki hesap çarşıya uymaz hesabı, gitmeden önce kafamda kurduğum kurs erken biter, ben de tek başıma istanbul sokaklarını arşınlarım planı oraya gittiğimde kısmen hayata geçmedi. kurs erken vakitte bitmesine rağmen florya'dan merkeze geçiş uzayıp gün ışığı yerini karanlığa bırakınca dar vakite bir şeyler sıkıştırmaya çabaladım. haftasonunun da boş olmasını fırsat bilip bol bol gezip fotoğraf çekebildim. 6 günde 40 kilometreye yakın yürümüşümdür sanırım. ama değdi. aşağıda fotoğrafların bir kısmını paylaştım, tamamını flickr adresimden izlemeniz mümkün.

http://www.flickr.com/photos/kaykanat/

alıntı #2

2011-12-22T11:53:00.004+02:00

"tanıdığım birileri vardı. bu iki kişi, birbirlerine aşıktı. kız çok gençti. 17 ya da 18 yaşındaydı sanırım. ve erkek de ondan epey yaşlıydı. biraz hırpani ve asi biriydi. kız ise çok güzeldi, anladın mı? ve birlikte her şeyi bir tür maceraya dönüştürüyorlardı. bu da kızın hoşuna gidiyordu. sadece bakkala gitmek bile onlar için macera doluydu. hep aptalca şeylere gülüyorlardı. çocuk, kızı güldürmeyi seviyordu ve başka hiçbir şey umurlarında değildi. çünkü tek istedikleri birlikte olmaktı. her zaman birlikteydiler."

"paris, texas" - 1984

rosetta (1999)

2011-12-20T12:21:00.000+02:00

"senin adın rosetta,
yeni bir iş buldun,
yeni bir arkadaş edindin,
normal bir yaşantın var,
boşluğa düşmeyeceksin,
iyi geceler."

herkesin iyi kötü bir hikayesi var bu hayatta. bu da rosetta'nın hikayesi. yoksulluk nedeniyle şehrin dışında bir karavan kampında, karavanı yemek - elektrik - su gibi temel ihtiyaçları karşılamak için bedenini başkalarına vermekten çekinmeyen, alkolik bir anneyle beraber paylaşan, tüm bu ahlaki çöküntü içerisinde kendi sınırlarını kaskatı çizen , hem bu sınırları hem de yaşamın ona biçtiği pay nedeniyle tamamen izole olmuş bir şekilde yaşayan ve tüm bu şartların altında yabanileşmiş bir kızdır rosetta. niteliksizdir, işe giremez, işe girse de sistemin açıklarından faydalanan patronlar sayesinde işte tutunamaz, yeteri kadar çalışamadığı için de devlet sigortası da alamaz. dardenne kardeşler, rosetta'nın hikayesini olduğu gibi, herhangi bir duygu sömürüsüne ihtiyaç duymadan anlatmışlar. ecnebiler gibi bitireyim: highly recommended!

jazzy weekend

2011-12-17T15:45:00.002+02:00

the drift - "dark passage" // post-rock, post-jazz

trunks - "screaming idiots" // noise-rock, jazz

dale cooper quartet & the dictaphones - "eux exquis acrostole" // dark jazz

unspoken magazine

2011-12-15T19:51:00.006+02:00

günümüzde online dergilerin, basılı dergilerin yerini aldığı oldukça aşikar. bunun en başarılı örneği ilk sayısı ile herkesin beğenesini kazanmış olan unspoken dergisi. biz de boş durmadık ve unspoken dergisinin genel yayın yönetmeni uğur çokiçli ile beraber keyifli bir söyleşi yaptık.

unspoken dergisini yayınlamaya ne zaman ve nasıl karar verdiniz?

öncelikle en büyük tutkusu dergicilik olan biriyim. böyle bir işin içine girmeden önce çok fazla toplantı yaptık. her şeyi enine boyuna konuşup, en ince detayına kadar planlayıp öyle çıktık yola. çok çalışmak ve istikrar da eklenince işin içine böyle tatmin edici bir sonuç çıktı ortaya. modayı baz alarak bir çok farklı konuyu ele alabilen bir dergi unspoken. okuyucunun ufkunu açan ilham veren bir dergi olmasını hedefledik.

unspoken dergisinden önce amatör veya profesyonel olarak yaptığınız işlerden söz edebilir misiniz?

daha önce moda fotoğrafları çekiyordum. bir şekilde yine modanın içindeydim. her zaman daha fazlasının varolduğuna inanan biri olduğum için de çıtayı hep yükselttim. bu zamana kadar yaptıklarım benim için büyük avantaj oldu çünkü bir dergide yapılan her iş hakkında oldukça fikir sahibi olmamı sağladı. yapılan sayfa tasarımlarından çekilen fotoğrafa, yazılardan reklama kadar bilinçli bir şekilde yönetmemi sağladı.

unspoken dergisinin amacı, genel anlamda nedir? gelecek sayılarda ne gibi yenilikler veya farklılıklar olacak?

unspoken öncelikle yaratıcı bir dergi. online bir dergi olduğu için de geniş kitlelere ulaşmamız çok daha kolay oluyor tabii ki. bunun yanında ücretsiz yayınlanan bir dergi olduğundan, okuyucular her ay yeni sayılarımızı ve arşivlediğimiz eski sayılarımızı diledikleri gibi okuyabilecekler. ilk sayımızı yayınlayalı çok kısa bir süre olmasına rağmen inanılmaz olumlu geri dönüşler alıyorum. bunların yanı sıra gelecek sayılarda erkek modasını da unspoken'a dahil edeceğiz. bu konuda da gerçekten çok farklı fikirlerimiz var.

unspoken magazine nasıl bir süreçte ortaya çıktı? bu süreçte kimlerle çalıştınız ve ne gibi aşamalardan geçtiniz?

yaratıcı insanlardan oluşan bir ekip kurmaya özen gösterdim. üzerime oldukça fazla bir yük binmiş olsa da aşık olduğum mesleği yaptığımdan dolayı herkesi bu kadar tatmin eden bir derginin ortaya çıkmış olması da sürpriz olmadı. unspoken ocak sayımız için murat dalkılıç'la çok ses getirecek bir çalışmanın yanı sıra hatice gökçe sayfaları da çok ilgi çekecek diyebilirim.

internet üzerinden çıkarılmış bir dergi olmasına ve şu an için sadece tek sayısı bulunmasına rağmen unspoken magazine oldukça başarılı, bir o kadar da profesyonel bir dergi gibi dikkat çekiyor. bu durumu sıkı çalışmanızla bağdaştırırsak neler söyleyebilirsiniz?

istikrar diyebilirim. ben başarının istikrarla direkt bağlantılı olduğuna inanıyorum. bir süre çalışıp sonra dinlenmek bana göre değil. başarı denen şey, mola vermeyi kabul etmiyor. her daim üretmek, çalışmak ve istikrarı korumak gerekiyor. unspoken'da bu temellerin üzerine kurulu bir dergi olduğu için bu kadar kolay kabul edildi. tabii bu sadece başlangıç. henüz hiçbir şey görmediniz...

hey kowalski, you out there?

2011-11-04T15:45:00.002+02:00

vanishing point (1971)

midnight in paris (2011)

2011-11-04T10:47:00.000+02:00

jack kerouac, kökenlerinin paris'te olduğuna inanıp, çok sevdiği yola atlayıp paris'e gelişini, paris'te her yerde kökenlerine ait bilgileri edinme çabasını, hatta biraz da kendini tanıma çabasını ve burada yaşadığı aydınlanmayı "paris'te satori" kitabında anlatır. woody allen'ın avrupa'daki duraklarından biri olan paris'te geçen filmi bana bu kitabı çağrıştırdı. kendisiyle son derece uyumsuz olan nişanlısı inez'in babasının iş gezisi nedeniyle geldikleri paris'te, inez'in antipatik arkadaşlarıyla beraber dansa gitmeyi reddeden gil, paris sokaklarında kaybolur. bir merdivene çökmüş umutsuzca ne yapacağını düşünen gil'e önünde duran arabadan yapılan davet sadece bir şehir turu için değildir. onun altın çağı'na giriş için, aydınlanması için bir kapıdır.

"midnight in paris", konusu itibariyle allen'ın son dönemde çektiği avrupa'da geçen filmlerinden farklı bir yerde. edebiyat, sinema çevrelerine olan vurgularıyla daha çok new yorker filmlerini andırıyor. filmi izlemeden önce woody allen'ın sinema diline aşina olmak ve hatta filmde geçen dali, picasso, hemingway, fitzgerald gibi isimler hakkında belli bir düzeyde bilgiye sahip olmak filmden alınan zevki kat kat arttırıyor. düz bir seyirle de filmden zevk alınabilir ancak karakterlerin çok fazla karikatürize edildiği gibi gereksiz yorumlara rastlamak mümkün olabiliyor.

pazar güzellemesi

2011-10-30T14:53:00.001+02:00

dexter

2011-10-25T12:09:00.000+03:00

minik harrison'ın anaokul seçimi, brother sam'in vaazları, kutsal kitaptaki olayların sahnelenip önümüze konulmasıyla yoğun bir din temalı sezon izlemekteyiz. ki işin renginin böyle olacağı sezon posterinden belliydi. belli bir şablonu olan ve her sene aynı şablonun ısıtılıp ısıtılıp önümüze konduğu dizide, sezonun en heyecan veren yanı işlenen cinayetlerin sanatsallığı. ikili dex'in masasına yatana kadar (tabi ezber bozulmazsa) her bölüm güzel cinayetler izleyecek gibiyiz.

alıntı #1

2011-10-22T12:02:00.000+03:00

"ne düşündüğünü biliyorum. acaba beş kez mi ateş ettim, altı mı? doğrusunu söylemek gerekirse bu kargaşada ben de hesabı şaşırdım. ama şimdi, bu kırkdörtlük bir magnum, dünyanın en güçlü tabancası ve rahatlıkla senin kafanı uçurabilir. kendine sor 'bugün kendimi şanslı hissediyor muyum?' diye. ha, kendini şanslı hissediyor musun?"

clint eastwood, "dirty harry" - 1971

iki kalas bir heves

2011-10-21T14:23:00.001+03:00

"iki kalas bir heves", emine algan'ın erol günaydın ile yaptığı söyleşilerden oluşan bir kitap. meslekteki 50. yılını çoktan deviren usta oyuncunun yaşamı hakkında detaylara sahip kitap, günaydın'ın trabzon'daki yıllarından açılıyor. babasının okul çağındaki çocuklarının daha iyi bir eğitim görmeleri adına istanbul'a gelişleri, istanbul'da galatasaray lisesi günleri, lisedeki tiyatro temsillerinden profosyonel tiyatroya adım atışı girişi oluşturuyor. 2007 yılında hazırlanan kitapta o yıla kadar ait dönem içermekte ancak ağırlık, günaydın'ın en çok aktif olduğu dönemler olan 60 ve 70li yıllara verilmiş. ki böylesine usta ve yaşamı dolu geçmiş bir oyuncunun hayatını 441 sayfaya sığdırmak oldukça çok zor olur. kitapta erol günaydın hakkındaki bolca detayın yanı sıra türk tiyatrosu (gelişimi, duraklayışı gibi), dönemin oyuncuları hakkında başka bir yerde rastlayamayacağımız bilgilere -hem de ilk ağızdan- sahip oluyoruz. bu bakımından sadece bir biyografi olarak değil, türk tiyatrosuna dair bilgi kaynağı olarak da kabul edebiliriz "iki kalas bir heves"i. daha önce ferhan şensoy'un "kalemimin sapını gülle donattım"ına hayran kalmıştım, bu kitaba da aynı şekilde hayranlık besledim.

"iki kalas bir heves: erol günaydın kitabı" - emine algan, t. iş bankası kültür yayınları, 2007

drive (2011)

2011-10-20T15:27:00.001+03:00

bundan henüz 3 ay öncesinde şehir içi trafiği dersleri aldığım zamanlar aklıma geliyor. bir panik, bir heyecan. daha kurs yerine giderken panik atak geçirir gibi hızlı hızlı nefes alışlarım, içime giren ve iç organlarımı bastıran koca sıkıntılar. bir yandan da kafamda ders esnasında hangi vitese ne zaman geçeceğim, sokağa dönerken pedallarla ne yapmam gerektiğini kuruşlarım ve direksiyon başına geçtiğimde bu kurguları gerçeğe dökemeyişlerim ve "yok, olmayacak bu iş. kullanmayacağım araba" diye vazgeçişlerim, hemen akabinde otobüse mahkum olmaktan nefret ettiğimin akla gelişi ve pes etmeyişlerim. bıyık altından altından gülüyorum şimdi bunlara. artık yollarda rahat rahat fink atar, hatta hiç nedensiz kendime güvenip saçmasapan hareketler yapar haldeyim. o zamanlar 40'la giderken, "aman aman çok hızlı gidiyoruz" diyerek frene davranışlarımın, "uzun yolda bile hız yapmam, 90'ı geçmem" diye kendi kendime verdiğim sözlerin yerinde yeller esiyor.

donuk bakışlı kahramanımız bu hallerimi görseydi o soğuk yüzünde nadiren beliren gülümsemelerinden birini de bana atardı sanırım. kendisi usta şöför. filmlerde sürücülük yapıyor, yeteneklerinden nimetlenilen bir tamirhanede ustasına yardımcı oluyor, geriye kalan zamanlarında ise karanlık sulara dalıp yeraltı dünyası adına çalışıyor. ki burada son söylediğime, filmin daha açılışında tanık oluyoruz. soyguna karışan hırsızları, kendi kafasında kurduğu plana sadık kalarak, yavaş ancak kararlı bir şekilde taşıyor. benzer konulu çoğu filmin aksine aksiyon öğelerinden olabildiğince az yararlanılan bu açılış, bir anlamda filmin karakteristiğini ortaya koyuyor: soğuk bir atmosfer, emin adımlar, kararlı yürüyüş.

james sallis'in romanından uyarlanan "drive", suç dünyasının içinde olan ve bu dünyadan etkilenen karakterleri, neredeyse filmin tamamında sürücünün donuk ifadesini tamamlayacak türden müzikleriyle soğuk bir film. ki bu da çoğu aksiyon filmseverin bu filmden beklediğini bulamayıp, filmi kötülemesine yol açıyor. eğer bu durum aşılabilirse görüntülerin güzelliği, anlatımının yalınlığı, aralara serpiştirilen synth-pop şarkıları ve barındırdığı 80ler ruhuyla sıkı bir film.

satır arası

2011-10-20T09:02:00.000+03:00

"... nuri efendi sık sık, "ayar, saniyenin peşinde koşmaktır!" derdi. halit ayarcı'yı pek şaşırtan sözlerinden biri de bu olmuştu:

- düşün hayri irdal, düşün aziz dostum bu ne sözdür? bu demektir ki, iyi ayarlanmış bir saat, bir saniyeyi bile ziyan etmez! halbuki biz ne yapıyoruz? bütün şehir ve memleket ne yapıyor? ayarı bozuk saatlerimizle yarı vaktimizi kaybediyoruz. herkes günde saat başına bir saniye kaybetse, saatte on sekiz milyon saniye kaybederiz. günün asıl faydalı kısmını on saat addetsek, yüz seksen milyon saniye eder. bir günde yüz seksen milyon saniye yani üç milyon dakika; bu demektir ki, günde elli bin saat kaybediyoruz. hesap et artık senede kaç insanın ömrü birden kaybolur. halbuki bu on sekiz milyonun yarısının saati yoktur; ve mevcut saatlerin çoğu da işlemez. içlerinde yarım saat, bir saat gecikenler vardır. çıldırtıcı bir kayıp... çalışmamızdan, hayatımızdan, asıl ekonomimiz olan zamandan kayıp. şimdi anladın mı nuri efendinin büyüklüğünü, dehasını?.. işte biz onun sayesinde bu kaybın önüne geçeceğiz. işte enstitümüzün asıl faydalı tarafı..."

alıntı, ahmet hamdi tanpınar'ın türk insanının doğu ile batı kültürü arasında bocalayışını kendi kara mizahından süzerek anlattığı kitabı "saatleri ayarlama enstitüsü"nden. roman, önümüzdeki sene 50 yılı devirmiş olacak ancak biz hala iki kültür arasında savruluyor olacağız.

geçtiğimiz hafta , bakkal ve kimi esnafın iş yerini sabahın erken saatinde (karganın bokunu yediği saat diyerek terbiyesizleşebilirdim de) açıyor oluşunu kültürümüz olarak addeden enerji bakanı, işe başlama saatinin 6 olması gerektiğini belirtti. gün ışığından daha fazla yararlanarak, enerji tasarrufu yapmak, ekonomimizi hali yoluna koymak gerekiyormuş. belki de ihtiyacımız olan şey, ayarı bozuk saatlerimizi ayarlayacak bir enstitüdür. hem nüfusumuz da 18 milyon değil artık, 70 milyondan ne kaynak yaratılır! yok, eğer biz 6'da işbaşı yapacak olursak, bakkallar önümüze sıcak ekmeği koyabilmek için 4'te açılacak, derken kantarın topuzu iyice kaçacak, yeni bir kültür yaratılıp sabah namazı öncesi işe başlanacaktır.

american horror story

2011-10-19T11:18:00.000+03:00

"breaking bad"in 4. sezonunun geçtiğimiz hafta sonlanması bende büyük bir boşluk doğurdu. gerçi amc'nin aynı akşamı "the walking dead" ile devam ettiriyor oluşu ve üzerine "dexter"ın yeni sezonunun başlamış olması beni tatmin etse de diğer günler için izleyecek yeni dizi arayışında iki isim karşıma çıkmıştı. biri "american horror story" diğeri ise "terra nova". "terra nova"nın ilk 3 bölümünü izleyip pek keyif alamayınca elde tek kalan bu korku dizimiz oldu. böylece hem yeni bir dizi kazanıp boşluğu doldurmuş hem de korku adına nitelikli bir ürün izliyor oldum.

şu sıralar daha çok vampirler üzerine dönen korku dizilerinden pek hoşlanmıyorum. ki bunların arasından bir tek "true blood"ı izliyorum, o da daha çok sevgili hatrına. her bölümde bir olay yansıtılan ve bölüm sonunda çözülen dizi türünü de pek sevmiyorum. bu yüzden "supernatural", "house", "lie to me" gibi dizileri de takibimden kısa bir süre sonra çıkarttım. olayın zombie boyutuna bakarsak, benim bildiğim, elde bir tek "the walking dead" var ki her bölümü iple çeker vaziyetteyim. onda da zombie istilasından ziyade, hayatta kalmaya çalışan grubun arasındaki ilişkilere odaklanılıyor (özellikle bu hafta yayınlanan ilk bölümdeki son yarım saat ne demek istediğime örnektir). "american horror story"nin bu döneme denk gelip bu anlamda bir boşluğu dolduruyor oluşu da güzel.

"american horror story", temel olarak lanetli ev konsepti üzerine kurulu. ancak tamamıyla bu konsepte bağlı kalmıyor, hafiften korkunun diğer alt türlerine de bulaşıyor. (genel olarak psikolojik, 2. bölümüyle de slasher gibi). ilk iki bölümüyle dağınık bir kurguya sahip olan ve parçaları bölüm geçtikçe birleştirecekmiş gibi duruyor. süresi boyunca izleyene verdiği rahatsızlık tatmin edici boyutta olan dizi bence güzel bir başlangıç yaptı. umarım devamı da gelir.

también la lluvia (2010)

2011-07-17T16:21:00.003+03:00

uzun bir süredir film izlemiyordum. ya kendimi dizilere veriyor ya da bir filme başladıysam belli bir kısmından sonra sıkılıp filmi yarıda bırakıyorum. bilgisayar başında geçirdiğim çoğu vaktimi fotoğraf üzerine olan bilgilere ayırdığımdan blog da başıboş bir şekilde kalmış durumdaydı. bu başıboşluğun bir diğer nedeni de insanın canını sıkan sıcaklar. hiç bir şey yapasım gelmiyor, yapacaklarımı sürekli erteler vaziyette yaşıyorum. pek yakında enlem olan ekvatora daha yakın bir yere taşınacak olmam ve enleme bağlı olarak daha sıcak bir ortamda yaşayacak olmam endişelerimi arttırıyor olsam da sonbahar serinliğinde daha da çok el atarım buralara gibime geliyor. kişisel dırdırları ve coğrafi bilgileri bir kenara bırakayım en iyisi.

"tambien la lluvia", gael garcia bernal tarafından canlandırılan bir yönetmenin ekibiyle beraber christopher colombus'un amerika'yı keşfettiği ve oradaki yerlilerle ilk etkileşime girdiği zamanları konu alan belgeseli çekmek üzere bolivya'da geçirdiği günleri konu alıyor. emeğin sudan ucuz olduğu bu ülkede filmde yerel halkın ihtiyaçlarını karşılayan su kaynakları çok uluslu şirketler tarafından gasp edilmekte ve tüm kaynaklar bu şirketler tarafından sömürülmektedir. figüran seçimleri esnasında haksızlığa baş kaldırarak sete dahil olan daniel, bu şirketlere karşı sürdürülen eylemlerde başı çekiyor oluşu zamanla problemlere neden olur.

filmin konusuyla içerisindeki filmin konusu arasında çok güzel bir paralellik yakalanmış. bundan 600 yıl önce colombus'un ayak bastığı yerdeki yerliler ile şimdikiler arasında pek bir fark yok. yoksunluğun hakim olduğu topraklarda güç sahipleri, insanları zamanının metodlarıyla köleleştirebiliyorlar. ancak düzene herkes boyun eğmeyeyip, sesini çıkarabiliyor. "tambien la lluvia"'yı izlerken ken loach tadı yakalamak mümkün, zira filmin senaryosu loach'la beraber defalarca çalışmış olan paul laverty'e ait.

filmde anlatılanlar aslında bize çok uzak değil, son zamanlarda karadeniz'de uygulamaya konulan hes projeleri ve bu projelere olan tepkiler, yaşanan can sıkıcı olaylar filmi izlerken insanın aklında bir kez daha yer ediyor. keşke bizde de her şey film gibi akıp gidebilse. keşke...

satır arası

2011-07-12T18:57:00.003+03:00

"...son gidişimden bu yana new york'a bilet fiyatlarının ikiye katlanmış olması benim için büyük bir darbe oldu. bilet alamamıştım. ne yapacağımı düşünmek için bir telefon kulübesine girdim. tam bir clark kent anıydı. kız kardeşimi aramayaı düşündüm fakat eve dönmeye utanıyordum. ancak orada, telefonun altındaki rafta, sarı sayfaların hemen üzerinde beyaz, kaliteli bir kadın cüzdanı duruyordu. içinde bir madalyon ve otuz iki dolar -son işimde neredeyse bir haftada kazandığım para- vardı..." *

çok iyi bir müzisyen olabilirsiniz, çok harika şarkı sözleri, şiirler de yazabilirsiniz ancak sizi bu dünyanın içine sokacak bazı gelişmelere ihtiyacınız vardır. bu gelişme bazen tesadüflere de bağlı olabilir. patti smith'in 60'ların sonuna doğru küçük bir kasabada bir telefon kulübesinde new york yolculuğunun bedelini karşılayacak nakiti içeren cüzdanı bulması ne de güzel bir tesadüftür. belki o cüzdan o an orada olmasaydı, patti'nin new york'a gidişi ertelenecek (belki de hiç gitmeyecek), muhtemelen orada robert ile karşılaşamayacak, chelsea otel yılları yaşanmayacak ve şimdi kulaklarımızda döndürdüğümüz şarkıları olmayacaktı. kadercilikten pek hoşlanmam ancak böylesine zincirlenmiş bir halde gelişen olayların ilk halkasının bir şekilde oluşması gerekiyor. patti smith'in defalarca teşekkür ettiği, o cüzdanı orada unutan kadın; iyi ki var oldun, sen olmasan rock'ın büyük bir parçası eksik olabilirdi.

* "çoluk çocuk" - patti smith, domingo yayın, aralık 2010

animal kingdom (2010)

2011-04-05T21:08:00.003+03:00

henüz 17 yaşında olan genç bir adamın yerine koyun kendinizi. uyuşturucu bağımlısı olan anneniz yanıbaşınızda altın vuruş yaparak hayatını kaybetsin ve sonrasında her biri suç dünyasının batağına saplanmış dayılarınızla ve bu yolda onlara tam destek olan anneannenizle beraber yaşamaya başlayın. bu ortamda nasıl bir gelecek planlayabilirsiniz? ailenin ortamına ayak mı uydurursunuz yoksa kendi ayaklarınızın üzerinde mi durmaya çabalarsınız? ve bu ortamın sizin ahlak anlayışınıza ve vicdanınıza etkileri nasıl olur?

"animal kingdom" bize bu çizgide bir öykü sunuyor. annesini aşırı dozda eroinden kaybeden josh, bir anda kendisini suçlulardan oluşan bir ailenin içerisinde bulur. dayılarıyla olan akrabalık bağları bir yandan onu bu dünyaya çekerken diğer yandan da vicdanının sesini dinleyerek bu ortamdan kurtulmaya çabalar.

guy pearce'ı da kadrosunda barındıran film, nerdeyse 2 saatlik uzunluğu ve ağır temposuyla izleyeni yorsa da genel olarak tatmin etmeyi başarıyor. izlemeden önce kendinizi bu moda sokmanızda fayda var.

notre jour viendra (2010)

2011-03-26T20:37:00.003+02:00

politik sinemanın önemli isimlerinden biri olan costa gavras'ın oğlu olan romain gavras'ın bu filmini bir zamandır merak ediyordum. işin içerisinde gavras'ın yanı sıra vincent cassel'in de bulunuyor oluşu merakı arttıran faktörlerden biriydi. merakını gidermiş ve beklediğinden fazlasını bulmuş bir bünye olarak yazıya devam edebilirim.

film, sosyopat bir psikanalist olan patrick ile karşılaştığı, kadınlar arasında büyümüş, kişiliğini tam oturtamamış, toplumla uyumsuz ve çevresine karşı sürekli ezilen remy arasında dönüyor. remy, annesine ve kızkardeşine karşı sert bir koyduğu gece patrick ile karşılaşır. patrick, remy'i bir proje olarak görür ve onu aileden birisiymiş gibi sahiplenir. bazen kendisinin dışa vuramadığı durumlarda remy'i bir piyon olarak kullanmaktan da çekinmez. remy'nin durup dururken kapıldığı irlanda'ya gitme hayaline istemeyerek de olsa ortak olur ve beraber yola düşerler.

"notre jour viendra", oldukça sert bir film ve gavras soyadının olduğu her yapımda olduğu kadar politik de. otoriteye, ırkçılığa, cinselliğe, dine karşı sert bir tavır takınan film kolay yenilir, yutulur cinsten değil. oturup izlemeden önce bu noktaya dikkat etmekte fayda var. eğer izlemeye karar verirseniz hikayenin yanında, vincent cassel ve olivier barthelemy'nin üst düzey performanslarının ve iyi sinematografinin filmin diğer artıları olduğunu göreceksiniz.

trolljegeren (2010)

2011-03-17T15:03:00.012+02:00

mockumentary, günümüzde sık rastlanan ve, görülen o ki, ileriki dönemde daha da sık rastlayacağımız bir tür. maksadı ise esasta olmayan bir olayı sanki gerçekmiş gibi izleyene sunmak ve bunu da belgesel formatında gerçekleştirmek. norveç'ten çıkan ve düşük bütçeli bir film olan "trolljegeren" yani trol avcısı, bu türe ait bir film.

iskandinav mitolojisinin korku öğelerinden biri olan trolleri odağına alan film, trollerin gerçek olduğu konusunda seyirciyi ikna edebilmek için izleyene çeşitli açıklamalar yaparak başlıyor. norveç'te bir üniversitede okumakta olan 3 kişilik bir öğrenci grubunun proje ödevi, belgesel hazırlamaktır. konu olarak kaçak ayı avı üzerine eğilen öğrenciler, çekimleri sürdürürken ayı avcısı olduğunu düşündükleri, gizemli bir adamın peşine takılırlar. bir süre takipten sonra adamın trol avcısı olduğunu öğrenen grup, adamla beraber trol avına katılır.

"trolljegeren", son dönemde karşımıza bolca örneği çıkan el kamerasıyla çekilmiş filmlerden biri. olayları grubun kamerasından takip ediyoruz. grupla beraber trol için pusuya yatıyoruz, onlarla beraber trollerden kaçıyoruz ve saklanıyoruz. yani bir şekilde filmin içine dahil oluyoruz. ki bu da bir mockumentary filminin sunması gereken inandırıcılık niteliğine katkıda bulunan bir durum.

trol denen yaratık her ne kadar kültürümüze uzak olsa da, insana korku verebilecek sahnelere sahip olan film, korku öğesini tüm filme yaymamış. bu nedenle de "trolljegeren"e korku filmi olarak yaklaşmak yersiz olur. film, daha çok troller ne yer ne içer, nasıl yaşarlar ve neden avlanırlar üzerine kurulu. izlemeye karar vermeden önce bu noktaya dikkat etmekte fayda var.

god is an astronaut: konsere doğru

2011-03-01T00:28:00.004+02:00

her ne kadar kendileri etiketlere pek takılmasalar da post-rock'ın önemli gruplarından biri olarak görülen god is an astronaut, önümüzdeki hafta ülkemizde 3 konserlik bir tura çıkacak. geçtiğimiz sene yayınlanan son albümleri "age of the fifth sun"ın turnesi kapsamında gerçekleşecek olan konserlerin organizasyonu mood-pro'ya ait. 9 mart'ta istanbul (romeo juliet), 10 mart'ta izmir (noxx) ve 11 mart'ta ankara'da (312 concept) sahne alacak olan gruba konserlere kısa bir süre kala sorularımı yönelttim.

merhaba niels, son konseriniz geçtiğimiz cuma st. petersburg'daydı. ülkemizdeki konserlere kadar kısa bir aranız var. bu arayı nasıl değerlendireceksiniz?

prova yaparak geçireceğiz. davulcumuz lloyd müziğe bir ara verecek ve türkiye'deki konserler de bizimle beraber son konserleri olacak. nisan ayından itibaren konserlerde davulun başında michael fenton yer alacak.

2000'lerin başında irlanda'daki müzik piyasasının ölü oluşu sizi neredeyse müzikten kopma noktasına getirmiş. ardından 2002'de başlayan god is an astronaut macerası 9 yılı ve 5 albümü geride bıraktı. peki tam bir kopma noktasındayken sizi bu maceraya sürükleyen ve bu yola inandıran şeyler nelerdi?

aslında müzik piyasası hala aynı sayılır. sadece irlanda sınırları içerisinde başarılı bir müzisyen olmanız oldukça zor. biz her zaman olaya küresel açıdan yaklaştık ve müziğimizi dünyadaki her yere yolladık. ilk albümümüz bizim için müzik piyasasına bir vedaydı. 90'larda çoğu vaktimizi hiçbir başarı getirmeyen, değişik türde albümler yaparak harcamıştık ve dürüst olmak gerekirse bu durumdan pek memnun değildik. ilk albümümüzü taviz vermeden hazırladık ve bu müziksel açıdan gurur duyabileceğimiz bir şeydi. albümden hiçbir beklentimiz yoktu ancak albüm, kulaktan kulağa yayılarak yavaş yavaş insanların ilgisini topladı ve sonunda bize dünya çapında başarı getiren ikinci albümümüz "all is violent, all is bright"ı yapmaya karar verdik.

bugün çoğu kişi müziğinizi post-rock, space rock olarak etiketliyor. sizin etiketleri pek takmadığınızı biliyorum. müziğinizin içinde de çoğu türden unsurlar var, örneğin ilk kayıtlarınızda genelde rastlanılmayan hip hop beatleri yer alıyordu. peki yeni şarkıları yazarken soundunu neye göre belirliyorsunuz?

biz sadece şarkılarımıza uygun olabilecek en iyi tür ve soundları kullanarak müzik yapıyoruz. ve gerçekten de albümü yapmaya başlamadan önce hangi unsurları kullanırsak avantajlı oluruz diye düşünmüyoruz. bileşenlerin çoğu stüdyoda şarkıları kaydederken doğal bir şekilde ortaya çıkıyor.

ilk albümünüzü yayınlarken albümden pek beklentiniz olmadığını okumuştum. albümün adının da "the end of the beginning" oluşu bunu yansıtıyor gibi, özellikle seçilmiş bir isim miydi?

evet, o albüm ya bir son ya da yeni bir başlangıçtı. albüm isminin o andaki durumumuzu özetlediğini düşündük.

peki isminizin yayılmasına neden olan "all is violet, all is bright" sonrası albümlerden beklentileriniz neler oldu?

evet, çoğu insan "all is violet, all is bright" albümünün yayınlanmasından sonra bizden haberdar oldu. last.fm gibi sitelere baktığımızda albümünün popüler olduğunu farketmemiz de bizim için bir sürprizdi. beklentilerimiz ve değerlerimiz ise halen aynı, hala sevdiğimiz şarkıları yazıyoruz ve işe başladığımızdaki gibi şimdi de farklı bir şeyler yapmak için üzerimizde baskı yok.

"age of the fifth sun" albümüne kadar her albümde farklı tonlar ağırlıktaydı. bu albümünüzde ise sound olarak belirli bir konsept yok. daha çok bir harman söz konusu gibi. bu albümde belli bir sound konseptinden neden vazgeçtiniz?

bu tam olarak doğru değil. "age of the fifth sun" esasen elektronik bir albüm, ve diğer tüm albümlerimiz gibi sound konseptinden ziyade iyi şarkılara, melodilere odaklanan bir albüm.

yaptığınız müzik filmlerde kullanılmaya müsait. ileriki dönemde soundtrack hazırlamak gibi bir düşünceniz var mı?

belki. şarkılarımız çoğu bağımsız filmde kullanıldı. hatta amerika'da "the walking dead" dizisinin tanıtımında da yer aldı. gelecekte de film müziği yapma olayına açık olacağız.

en sevdiğim albümler arasında yer alan, balmorhea'nın sizin albümünüze gönderme yaptığını düşündüğüm "all is wild, all is silent" albümünü dinlediniz mi?

hayır, gruptan ve albümden haberdar değilim. ancak dinlemek için çaba sarfedeceğim.

peki konserlerde setlistte ağırlığı hangi parçalara veriyorsunuz? elektronik mi yoksa organik mi?

her ikisi de. canlı çaldığımız tüm şarkıları 4 kişilik bir grubun çalabileceği şekilde yeniden düzenliyoruz.

konserlerde kullandığınız görüntüleri neye göre seçiyorsunuz?

görseller eşsiz bir atmosfer yaratmak ve şarkıların kıymetini arttırmak için var. yeni konserlerimiz ise tamamen görsel konseptlerin karışımından oluşuyor. ancak konserin tümünde de görseller yok, görsel şovumuz hem ışıklar, hem de efektlerin karışımından ibaret.

türkiye'deki konserlerde görsel şovlar da olacak mı?

evet, oradaki konserlerimizde de görsel şov olacak.

2007'deki barışa rock festivalinde çalmıştınız ve bu sizin yer aldığınız büyük festivallerden biriydi. bu nedenle istanbul'un sizin için ayrı bir yeri var sanırım. yanılıyor muyum?

evet, o türkiye'deki ilk konserimizdi. o zaman ücretsiz olarak festivalde çalmaya karar verdik ve bu kesinlikle daha çok tanınmamıza yardımcı oldu. ve o konser hepimiz için kesinlikle özel bir andı.

son olarak buraya gelmeden önce giaa dinleyicilerine iletmek istediğiniz bir şey var mı? izmir'de görüşmek üzere!

elbette, izmir'deki tüm fanlarımıza bütün albümlerimizden beklenen şarkıları çalmayı dört gözle bekliyoruz. ve her zaman olduğu gibi duygularımızı özgürce ifade edeceğiz!

röportaj: k.a.
şubat 2011

the king's speech (2010)

2011-02-25T20:42:00.005+02:00

son yıllarda ingiliz kraliyet ailesinin prenslerinin yaşadıklarına basından aşinayız. biri gider afganistan'da askerlik yapar, diğeri afrika'da gönüllüler kampına katılır, beriki normal bir ailenin kızıyla beraber olur vs.. belki bu bahsettiklerim aynı kişi bile olabilir, zira kaç tanedirler, isimleri nedir bilmiyorum. bahsettiğim sadece halkla daha içli dışlı olabilmeleri. geçmişe bakarsak konumu gereği daha önemli ve içine kapalı olan aile üyelerinin halkla olan münasebetlerinin çok çok daha sınırlı olduğunu görüyoruz ve bu noktada da "the king's speech" devreye giriyor. kral 5. george'un iki oğlundan biri olan albert frederick arthur george, gerek ailesi gerekse dadıları tarafından baskı altında yetiştirilmiş ve bu da onda konuşma bozukluğuna yol açmıştır. bazı dönemlerde halka hitap etmesi gereken albert, kekemeliği yüzünden zor duruma düşünce eşi tarafından cesaretlendirilerek soluğu terapistlerde alır. birkaç başarısız denemenin ardından lionel logue ile karşılaşan prens, logue'un yardımıyla bu sorunu çözmeye çalışır.

gerçek bir hikayeye dayanan ve haliyle dönem filmi olan "the king's speech", ingiltere'nin 2. dünya savaşı öncesi savaşa sürüklendiği bir dönemde geçmesine rağmen tüm odağını prens albert ile terapist logue arasındaki ilişkiye çevirmiş ve oyuncuların üstün performansının yardımıyla da işin altından başarıyla kalkmış. ingilizlerin oscar'ı olarak gösterilen bafta ödüllerinde en iyi film ödülü dahil olmak üzere 5 dalda ödül kazanan filmin önümüzdeki pazar gecesi verilecek oscar ödüllerinde 12 adaylığı bulunuyor. prens albert'i canlandıran colin firth'ü pazar gecesi elinde oscar heykelciğiyle görebiliriz. heykelciğe daha önceden sahip olan geoffrey rush ise koleksiyonuna bir ödül daha ekleyebilir, onun da en ciddi rakibini christian bale olarak görüyorum.

ege'nin iki yanı

2011-02-24T19:46:00.005+02:00

rakıyı icat eden her kimse bu karışımın içine bir sihir katmış mıdır? zira muhabbetle beraber su gibi giden, aksine muhabbet olmayınca da tadı pek çıkmayan bir içki. var mıdır başka böyle bir örnek? aklımdan geçiriyorum, yok sanki. en iyi mezesi, başka bir dille pezevengi, muhabbet olan rakıyı tek başıma içmek durumunda kalınca eşlikçi olarak güzel, hatta kelimeyi doğru seçecek olursak, uygun bir müzik ihtiyacı hissediyorum. hüsnü şenlendirici'nin karşı kıyıdan trio chios ile beraber kaydettiği "ege'nin iki yanı" piyasaya çıktığından beri bu ihtiyacımı karşılayan bir albüm. hüsnü şenlendirici, laço tayfa döneminden beri müzik adına yaptıklarıyla ilgimi çeken bir isim. laço tayfa dönemi sonrası yakaladığı popülerlikle piyasaya uygun işler yapan şenlendirici'nin bu albümle tekrar o dönemini anımsatması ise benim için artı bir değer. bir başka değeri ise 30 senelik yaşamımı geçirdiğim ve köklerimi almış olduğum ege'nin her iki yanından esintiler sunuyor oluşu. şu an tuborg gold ile cilamı atarken bana afiyet, balığı yanaklarına, beynine kadar yiyenlere de selam olsun!

the kids are all right (2010)

2011-02-22T22:03:00.007+02:00

gelecek pazar günü sahibini bulacak en iyi film dalında oscar'a aday filmlerden devam edelim. yine bir kadın yönetmenin yönettiği "the kids are all right", eşcinsel evlilikle kurulmuş bir ailenin üzerine kurulmuş bir öyküye sahip. nic ile jules lezbiyen bir çifttir. ve bu evlilikte iki tane yapay döllenme yoluyla edindikleri çocuğa sahiptirler. iki kardeş, biyolojik babalarını tanımak isterler ancak bu prosedür ancak 18 yaşına bastıklarında işleyecektir. joni, 18'ine geldiğinde sperm bankasıyla irtibata geçer ve babası paul ile bir görüşme ayarlar. sonrasında ise aile bireyleriyle paul arasındaki etkileşimleri izleriz.

filmin konusunu okuduğumda ilk olarak filmin temposuna dair şüphelerim vardı. ve hayatımın 106 dakikasını o anda düşük tempolu bir filme ayıramayacağımı düşünerek izlemeye başladığımda girişten itibaren bu şüpheler silindi. imdb'de film için kullanılan komedi ve dram etiketlerini gördüğümde bir durum komedisi olabileceğini düşünmüştüm ancak lisa cholodenko, öyküsünde daha çok aile içi dinamiklere yönelerek anlatımını dram üzerine kurmuş. bu etiketten insanı boğacak türde bir film olduğu anlaşılmasın, film kendisini izlettiriyor. ancak en iyi film kategorisinde oscar için yarışacak kadar iyi mi, tartışılır.

winter's bone (2010)

2011-02-20T19:14:00.004+02:00

kendi de dahil olmak üzere kimseye faydası dokunamayan hasta bir anne, okul çağına henüz gelmiş iki küçük kardeş, uyuşturucu pazarında yer alan ve bundan dolayı hapis cezası yemiş ve nerede olduğu belirsiz bir baba. tüm bu aile fertlerini bir arada düşündüğümüzde işleri yürütecek birinin olması gerekiyor; 17 yaşındaki evin büyük kızı ree dolly. evine bakma sorumluluğu üstüne kaldığından dolayı, yaşının gerektirdiği hayatı yaşamayı bir kenara bırakıp evin her işine koşturuyor. odun kırıyor, yemek pişiriyor, küçük kardeşlerine yaşamı/yaşamayı öğretiyor. tüm bunlar yetmezmiş gibi, bir gün kapılarına dayanan şeriften, firarda olan babasının imzaladığı sözleşmeyle sahip oldukları tek şey olan evin ve arazinin ipotek altına alındığını ve eğer babası bulunamazsa evi ve araziyi kaybedeceklerini öğreniyor. ree ise bu kaybı göze alamaz ve babasının izini sürmeye başlar.

uyuşturucu, şiddet gibi sert öğeleri barındıran filmler genellikle erkek filmi olarak karşımıza çıkar. ancak amerikalı kadın yönetmen debra granik, söz konusu öğelerden oluşan "the winter's bone"u kadınların ön planda olduğu bir şekilde önümüze sunmuş. evin reisliğini ree yürütür, babasının izini sürdüğü sırada karşısına çıkan evlerde kadınların onayını alarak eve girebilir, ona kadınlar yol gösterir ve yine kadınlar tarafından hırpalanır. kısaca "winter's bone" için, yeraltı dünyasının erkek hemagonyasına dokunduran bir film diyebiliriz.

ağır işleyen ancak sürükleyen öykünün, güzel bir sinematografi ve iyi oyunculuk performanslarıyla buluştuğu film şu ana dek 21 ödülü kapmış. önümüzdeki hafta verilecek olan oscar ödülleri'nde "en iyi film", "en iyi kadın oyuncu" dahil olmak üzere 4 dalda adaylığı olan filmin rakipleriyle başa çıkabilmesi zor gözüküyor. ancak ödül kazanırsa da pek şaşırmamak gerekir.

de helaasheid der dingen (2009)

2011-02-13T20:08:00.004+02:00

geçtiğimiz senenin oscar ödüllerinde yabancı dilde film dalında belçika'dan aday olan filmimiz bir yazarın geçmişini ve bugününü konu alıyor. iş harici vaktini, iş yerinin hemen yakınındaki bir barda geçiren ayyaş bir baba ve en az onun kadar berduş amcalarıyla beraber küçük bir kasabanın küçük bir evinde yaşayan gunther'in gidişatı da haliyle onlara benzer görünür. ancak okuldaki derslerine geç kaldığında veya katıldığı derslerde sorun çıkardığında öğretmeninin ona verdiği bir konuda 4-5 sayfalık yazı yazma cezası onun kurtuluşu olur. ironik olarak oldukça kof bir ortamda yetişen gunther bu cezalar sayesinde bir gün yazarlığa adımını atar ve amcalarının deyimiyle ailesinin en kültürlü adamı olur.

güzel bir kurguyla, ileri geri sararak bize yansıtılan bu trajikomik film sırf kapanış sahnesi için bile izlenebilir. "ex drummer" sonrası yine güzel bir belçika yapımı.

circadian eyes

2011-02-06T13:04:00.002+02:00

circadian eyes, new york'un saratoga springs kazasında ikamet eden bryan collins'in tek kişilik müzikal projesi. okul yıllarında psikoloji dersinde günlük ritme dair bir derste ilgisini çeken circadian kelimesini yıllar sonra kendisine bir isim seçerken kullanarak bu adı oluşturmuş. ólafur arnalds, sigur rós, explosions in the sky, the tumbled sea gibi önemli isimlerin yaptığı müziklerden esinlenen collins'in şarkılarında da bu etkilere rastlıyoruz. hatta ólafur arnalds ve the tumbled sea'yi circadian eyes'ın soundu için birer referans olarak gösterebiliriz. geçtiğimiz sene içerisinde iki kısaçalar, iki de single yayınlayan bu tek kişilik bandonun müziğini biraz tarif edecek olursam; piyanoyu temel alan, yaylılar, davulun da katkıda bulunduğu ambient/soundscape diyebilirim. bunun yanında "i hope the fields remember us", "when we float", "what remains of our chalk road" gibi post-rock formunda parçalara da rastlıyoruz.

circadian eye, bilimadamlarınca insomnianın anahtarı olarak gösteriliyor. bu bağlamda bryan collins'in müziğini circadian eyes adı altında yapmayı tercih etmesi tesadüfi değil. gecenin sessizliğinde, uykuya yatmış ve rüyalar alemine geçiş yaparken iyi bir eşlikçi. kendisi çalışmalarını last.fm ve bandcamp sayfalarında ücretsiz olarak paylaştığını bildirip seçtiğim parçalarını sunayım.

127 hours (2010)

2011-02-04T20:26:00.004+02:00

11-12 yıl önce elime geçen "trainspotting" vcd'sinin iç kapağında yer alan ve filmin adını her duyduğumda hemen hafızamda parlayan atilla dorsay alıntısı şöyle başlar: "...kıpır kıpır kamerası, atak kurgusu...". danny boyle artık "trainspotting" sularında yüzmüyor ancak arada sırada "28 days later..." gibi filmlerde bu girişi tekrar hatırlatıyor. "127 hours" da bu kervana eklenebilecek filmlerinden. boş zamanlarında kendisini doğanın kollarına atan dağcı aron ralston'un öyküsünü anlatırken kıpır kıpır kamerasıyla bizi olaya dahil ediyor. ki bu da, filmin çoğunu oluşturan, daracık bir kanyonda kayanın altında kolu sıkışmış halde kalan aron ralston'un mücadelesini bir nefeste izleyebilmemizin formülü.

kameranın hareketliliğine, güzel bir sinematografi (özellikle başta yer alan, aron'un bisiklet üzerinde kanyona doğru yol aldığı sahnelerdeki renklere bayıldım) ve james franco'nun iyi performansını eklediğimizde ortaya izlenebilir bir film çıkmış. ayrıca sigur ros'un "festival"iyle kapanması da ayrı bir güzellik.

blue valentine (2010)

2011-01-30T10:52:00.003+02:00

"bana sorarsanız, erkekler kadınlardan daha romantikler. evlendiğimiz zaman, sadece o kadına bağlanıyoruz. çünkü ilişkilere hep mesafeli yaklaşıyoruz. ta ki bir gün bir kızla karşılaşıyoruz ve onla evlenmezsem salağın tekiyim diyoruz. ama görünüşe göre kızlar bir yere gidiyor, oradaki en uygun seçeneği tercih ediyorlar. "işi iyi" dedikleri adamla evlenen kızları da bilirim. hayatları boyunca beyaz atlı prenslerini bekliyorlar, sonra da iyi bir işi olan ve etraflarında dolanan adamlarla evleniyorlar."

çoğumuz yaşadığı ilişkisi bitmek üzereyken veya bitmişken yaşadığı acıyı bedenine sığdıramaz. ağızdan taşan kelimelerle bu ıstırabı yakın gördüğü birileriyle paylaşmak ve onun da acısına ortak olmasını ister. belki de bir tavsiye edinip, son bir hamle ile ilişkisini kurtarmak ister. verilen tavsiyeler ne kadar geçerli olacaktır, bilinemez. çünkü ilişkinin sadece iki taraf arasında bilinen, dışarıya aktarılamayacak dinamikleri vardır. bu dinamikler olmadan verilen tavsiyeler ise sadece farazidir.

derek cianfrance'ın 2006'da senaryo ödülü kazanmış filmi "blue valentine", her ne kadar afişinde aşk hikayesi yazsa da daha çok bir ayrılık hikayesi. herhangi bir diploma sahibi olmayan, ekmeğini o dönemde hangi işi bulduysa o işten kazanan dean ile genç yaştan itibaren doktor olmayı hedefleyen ve bu hedefine ulaşan cindy bu hikayenin tarafları. tesadüf olarak karşılaştıkları hastanede, dean'ın deyişiyle ilk görüşte birbirlerinden etkilenirler. her ikisinin de yaşamlarına ait zorluklar vardır ancak ikisi de birbirlerine taşıdıkları sevgiyle bu zorlukları aşmaya başlar ve evlenirler. bir zaman sonra ise sevgileri sahip oldukları zorlukları aşmaya yetmez, altta kalır. ve kopmalar başlar.

cianfrance, mecburen de olsa uzun bir döneme yayarak (çekimler 2008 yılında başlamış. ancak michelle williams'ın sevgilisi heath ledger'ı kaybetmesi üzerine çekimlere ara verilmiş.) filme aldığı hikayesinde bize ilişkinin dinamiklerini aktarıyor. ve biz de sanki yakın bir arkadaşımızın ayrılığına tanık olurmuşçasına bu filmi izliyoruz. aralara serpiştirilen flashbacklerin zamanlamasına da dikkat çekmek isterim. bu ilişkinin kilit noktasına göre simetrik olacak bir şekilde yerleştirilmiş ve oldukça hoş olmuş. genç neslin usta oyuncuları michelle williams ve ryan gosling'in üstün performansları, grizzly bear'ın hazırladığı müzikleri ve daha ilk görüntüsünden itibaren hissedilen görselliğiyle oldukça başarılı bir film, "blue valentine". ayrıca mainstream'in bize kakaladığı sabun köpüğü hikayelere bağımsız sinemanın tokadı olmuş.

"bebeğim, yemin ettin. iyi günde, kötü günde dedin. bunu söyledin. bunu söyledin, evlilik yemini ettin. bugün benim kötü günüm işte. ama iyi olacağım."

never let me go (2010)

2011-01-27T23:03:00.005+02:00

daha çok fransa'da tüketilen kaz ciğeri ezmesi, yani patede ana madde olan ciğerin daha lezzetli olabilmesi için kazın yetiştirilmesinde uygulanan yöntemler vardır. sadece ciğeri için beslenen kazlar, belli bir dönemden sonra özel kümeslerde tutulur ve neredeyse hiç hareket etmemesi sağlanır. bu dönemde hayvana aşırı ve zorla beslendirme yapılır. amaç ciğerin büyüklüğünü ve lezzetini arttırmaktır.

sofralarımıza kaz ciğeri erişmediği için uç bir örnek oldu tabi. o zaman tavuklardan bahsedelim. tavuk üretim çiftliklerinde yumurtalarından henüz çıkan civcivler cinsiyetlerine göre ikiye ayrılır. erkek civcivler gaz odalarında telef edilirken, üretimi sağlayacak olan dişi civcivlerin kümeste birbirlerine zarar vermemesi için gagaları kesilir. ve zor şartlar altında, hızlı büyümeleri için ilaç verilerek yetiştirilir. sonuç ise soframıza gelen, tavuk görünümü olan ama lezzeti olmayan beyaz et.

kazuo ishiguro'nun günümüz klasikleri arasında gösterilen romanından sinemaya taşınan "never let me go"yu izlerken aklıma bir an bu örnekler geldi. ne alaka denilebilir? ancak sorgulanırsa, belli bir amaç için bir canlının yaşamını sonlandırmak bu örneklerin ortak paydası olduğu görülebilir. film, belirli bir yaşa geldikten sonra organ bağışı yapması amacıyla dünyaya getirilen klon insanların dramını konu almakta ve hayli disiplinli bir yetiştirme yurdunda 3 arkadaş olan kathy, ruth ve tommy üçgeninde geçmekte. sınırları dışına çıkıldığında başına korkunç şeyler geleceği korkusuyla yetiştirilen, belirli bir dönemden sonra organ bağışı yapması zorunluluğu olan bu klonların tek bir hedefi vardır; organ bağışlarından sonra hayatta kalabilmek. ancak bu klonların çoğu ilk organ bağışında ameliyat masasında kalmaktadır, tabi yetiştiricilerinin diliyle "misyonunu tamamlamak"tadır.

film üzerine yapılan genel yorumlar filmin, kitabın gölgesinde kaldığı yönünde. kitabı okumadığım için sadece film üzerine konuşabilirim. "never let me go" dram dozajı oldukça yüksek ve içine kapanık bir film, ancak derdini anlatırken de duygu sömürüsüne kesinlikle girmiyor. derdini de finale sıkıştırılan kısa konuşmayla özetliyor. filme adını veren, jane monheit'in seslendirdiği şarkı neredeyse "bin jip"teki natacha atlas güzellemesi "gafsa" etkisini gösteriyor ve filme bir ruh veriyor. son olarak filmdeki ağır havayı kaldırabilecekseniz izlemeyi düşünebilirsiniz.

the haunted world of el superbeasto (2009)

2011-01-14T20:23:00.003+02:00

rob zombie'nin iki "halloween" arasına sıkıştırdığı bu animasyon filmini izleyebileceğimden şüpheliydim. zira film 2009'un yaz aylarında görücüye çıkmış o tarihten bu yana altyazısı olmadığından izleyemiyor ve "halloween 2" başarısızlığından sonra iyice merak ediyordum. ki kısa bir süre önce filmin altyazısı dilimize kazandırıldı.

daha önceki yazılarımda belirttiğim gibi, rob zombie'nin kendi yarattığı karakterleri çok seviyorum ve onun karakter yaratmada başarılı olduğunu düşünüyorum. bunun için ilk ilki filmi olan "house of 1000 corpses" ve "the devil's rejects"e göz atmakta fayda var. bu iki filmde de ortak olan karakterlerden captain spaulding, otis ve baby bu tezime örnek olarak sunduklarım. kendisinin daha sonra "halloween" serisine el atması ve michael myers üzerinde değişiklikler yapması serinin bazı fanlarını üzdü. ilk filmiyle hayli tatmin olsam da ikinci filminde hayal kırıklığına uğradığımı söylemeliyim. daha önce kendisinin çizgi roman olarak yarattığı "the haunted world of el superbeasto"da ise yine benzer tadda karakterler var. birer anti-kahraman olarak karşımıza çıkan seks düşkünü, dövüşçü superbeasto ve seksi kız kardeşi suzi-x. ayrıca daha önceki filmlerinde arka planda kalan dr. satan bu filmde bir hayli ön planda. ve sid haig tarafından canlandırılan (bu filmde de seslendirilen) captain spaulding kısa bir süre de olsa filmde gözüküyor.

superbeasto ile kardeşi suzi-x'in dr. satan tarafından kaçırılan striptizci von black'i kurtarmaya çalışmasını konu alan animasyonda rob zombie'nin nazilere, sıkıcı amerikan filmlerine, japon hentailerine dokundurmalarına da rastlıyoruz (şarkı sözlerinin çevrilmiş olan altyazısıyla izlemenizi özellikle tavsiye ederim). opening title'ı ile 40'ların sinemasına, azgın robotu ile "the phantom creeps"e, bir sahnesiyle de "carrie"e selam duran, rob zombie'nin hastalıklı beyninde üremiş bu animasyonu şiddetle tavsiye ederim.

lake mungo (2008)

2011-01-13T20:14:00.003+02:00

ergenliğime dair zamanlardan hatırladığım mevzulardan biridir psişik hikayeler. özellikle yaz geceleri kimin aklına nerden eserse mevzu açılır; herkes kendinde biriktirdiği hikayeleri biraz da hayal gücünden faydalanarak abartır ve ortaya sunardı. sonrası malum; evlerine tek tek dağılamayan, grupça hareket eden ergen sürüsü. eve girildiğinde de tuvalete gitmeye korkulur, mümkünse duvara doğru dönülerek bir an önce uyumaya çalışılırdı. "lake mungo"nun da yaptığı işte bu. sırtını yaşanmış olaylara dayayıp, biraz da sinemanın büyüsünü katıp bizi kendi hikayesine inandırmak.

avustralya'nın kırsalında yer alan bir kasabada yaşayan palmer ailesinin yaşadığı sıradışı olayları konu edinen "lake mungo" belgesel tadında bir yapım. ailenin iki çocuğundan alice, 2005 yılında kasabanın yakınında bir baraj gölünde boğularak yaşamını yitirir. ölümünden kısa bir süre sonra ailenin oturduğu evde doğaüstü olaylar yaşanmaya başlar. ve aile tüm bu yaşanan olayların arkasındaki sır perdesini aralamaya çalışır. film genel olarak alice'in ailesi, yakın arkadaşlarıyla olan röportajlar üzerinden yürüyor. aralarda da hikayeye destek olacak şekilde handycam, cep telefonu ile çekilmiş görüntüler yer alıyor.

dram ve gerilim janrlarına ait öğeler barındıran filme başlamadan önce beklentilerinizi oldukça düşük tutmanız filmden zevk almanızı sağlayabilir. komple bir gerilim filmi olarak yaklaşırsanız hevesiniz kursağınızda kalabilir. zira bu film, "after dark horrorfest" kapsamında olan bir filmdi. ve bu festival bünyesindeki çoğu film izleyeni pek tatmin etmedi. son olarak filmin amerikan yeniden çevrimi bu yıl gösterime girecek.

gainsbourg: vie héroïque (2010)

2011-01-12T22:34:00.005+02:00

fransız müziğine yön veren isimlerin biyografik filmleri bir bir çekiliyor. önce marion cotillard'ın edith piaf'ı başarıyla canlandırdığı "la môme" şimdi de gainsbourg'un yaşamını anlatan "vie héroïque". filmin çekileceğini duyduğum andan beri filme karşı aşırı derecede merak taşıyordum. nasıl taşımayayım ki, şarkılarla; anna karina, brigitte bardot, jane birkin gibi çoğu erkeğin düşlediği kadınlarla, gitanesla ve sansasyonel çıkışlarla dolu bir hayat. tüm bunları bir filme nasıl sığdırılabileceğinin yanıtı da "vie héroïque".

film, karakterinin ve yaşamının temelinin atıldığı çocukluğundan müzisyenliğinin ressamlığının önüne geçişine; şöhret basamaklarını tırmanışından birlikte olduğu kadınlara kadar her alana el atmaya çalışmış. bu dolu dolu yaşamın içerisinden rahatlıkla 4-5 film çıkabilecekken tüm bu geniş konunun 130 dakikaya sıkıştırılması filmin kısa sekanslardan oluşan bir özetten ibaret olmasına yol açmış. bu da filmin en büyük eksisi sayılır.

en büyük artısı ise bir alter-ego oluşturularak hikayenin bu karakterle desteklenişi. iki karakter arasındaki zıtlaşmalarla gainsbourg'un karakterinin şekillenişini ve bir kahraman haline gelişini izlemek keyifliydi. bunun yanında sevdiğim şarkılarının ortaya çıkış hikayelerine rastlamak ve yaşamıyla ilgili bilmediğim yönlerini öğrenmek (mesela neden reggae türünde ürünler verdiği, marseilles'in reggae versiyonu gibi) sevindiriciydi. filmin bir diğer dikkat çeken yönü ise castingteki başarısı. bir yerden sonra eric elmosnino ile gainsbourg'u ayırt edemez hale geliyor insan. burada göze batan tek eksi boris vian'ı oynayan philippe katerine. vian ile keskelalaka bir tip olmuş ki, onun vian olduğunu idrak edene kadar sahne sonlandı.

sonuç olarak beklentilerimi tam anlamıyla karşılamayan ancak belirttiğim gibi bazı yönleriyle keyif veren bir film olmuş "vie héroïque". daha iyi bir gainsbourg filmi çekilene kadar elde bu var, idare etmek gerek.

rammbock (2010)

2011-01-10T23:52:00.003+02:00

son dönemde genelde birer parodi unsuru olarak kullanılan zombiler, alman yapımı "rammbock"da dram yönü ağır bir hikayeyle karşımızdalar. uzak mesafede süren ilişkisini kurtarmak için yola çıkarak berlin'e gelen bir adamın bu şehirde zombi istilasıyla karşılaşmasını konu alan film, bir apartman bloğunda geçiyor. az mekanda geçen ve düşük bir bütçeye sahip film için bu iki durum da negatif bir iz bırakmamış. mekanların başarılı kullanımı, olayların iyi kurulmuş örgüsü ve aralara sıkıştırılmış zeka parıltısı içeren sekanslar izleyeni filmden koparmıyor. 1 saat süren film, türün müptelalarını tatmin edecek cinsten.

this is the kit: bristol'dan paris'e

2011-01-05T21:29:00.005+02:00

this is the kit, paris'te yaşayan bir ingiliz müzisyen olan kate stables'in müzikal projesi. aslında kendisi hakkında tekrar uzun uzun bahsetmeye gerek yok. blogun düzenli okuyucuları stables'i yaz sonunda albümüne yaptığım kritikten ve paylaştığım videolarından hatırlayacaklardır. o tarihten bu yana kendisiyle bir röportaj gerçekleştirmek imkanlar dahilindeydi fakat benim keyfimi ancak bulabilmem ve yeniden röportaj olaylarına eğilebilmem yılın son günlerine denk geldi. hem böylece kendisinin albümü yayınlanmış ve belli bir konuma erişmiş oldu. yolladığım sorulara jet hızıyla gelen cevaplar ise şöyle.

merhaba kate, yılbaşı gecesi için planların neler?

havai fişek gösterisini izleyebileceğim yüksekçe bir yer bulmayı umuyorum.

okuyucularımızın çoğu belki de ilk kez this is the kit adını duyacaklar. bize biraz kendinden ve bu müzikal projenden bahsedebilir misin?

bir bakalım.. winchester'da büyüdüm ve emily adında bir ikiz kızkardeşim var. bir şeyler yazmaya ve söylemeye ortaokuldayken başladım. 20'li yaşlarımın başnda bristol'e taşındık ve orada rachael dadd ile beraber whalebone polly'i kurduk. bisikletleri ve buharlı trenleri severim.

müziğini neden "this is the kit" adı altında yapmayı tercih ediyorsun?

müzik yapmaya başladığım zamanlar bunun kendi adımdan daha belirsiz olmasını istemiştim, değişebilen bir dış görünüş gibi. bunun yanında enstrumental çalışma yapmaktan zevk alıyordum ve bunun üzerine çalışıyordum. müziğimi de bir solo proje veya grup çalışması olduğuna bakmaksızın kendi adım yerine bir başka isim altında yapmak hoşuma gitti. ayrıca biraz meçhul olmayı seviyorum.

peki ileride bu projenin grup haline gelme durumu var mı?

aslında bugünlerde bir grup olduğumuzu söyleyebilirim. konserden konsere aramıza uygun olan kim olursa katılıyor. genel olarak sahnede yalnız çalmayı tercih etmiyorum.

yeni albümünün "wriggle out the restless" 2 ay önce yayınlandı. yeni albümüne gelen tepkiler ne durumda?

gördüğüm ve duyduğum kadarıyla insanların albümden memnun olduklarını söyleyebilirim. şarkılarım radyolarda da çalınıyor. yani şanslı sayılırız.

yeni albümünde ilkine göre daha fazla enstruman kulanılmış ve bu durumda müziğinde çeşitlilik yaratmış. albümde sana destek olan arkadaşlarının albüme katkısı sadece enstruman çalma anlamında mı oldu? yoksa kendi fikirlerini de müziğine taşıdılar mı?

kesinlikle, onlar bu projeye yüksek kalitede yetenekleriyle beraber kendi fikirlerini de taşıdılar. diğer müzisyenlerle bir araya gelip albüm yapmak harika bir şey. çünkü albüm, insanların karakterleriyle beraber değişikliklere uğruyor. diğer müzisyenlerin katılımıyla bu sürecin zenginleşmesi bir elde edilen sonuçtan daha fazlası sayılır.

bir önceki soruda bahsettiğim gibi albümün soundu hakkında tek bir çizgiden bahsedemeyiz. albümü blogumda yorumlarken "earthquake" için bir trip hop denemesi demiştim. sanırım bu noktada jim barr'ın etkisi de bulunuyor. yanılıyor muyum?

jim kayıtlar esnasında şarkı üzerinde çalışmıştı ancak onun şarkıyı daha trip hop soundunda yapıp yapmadığını bilmiyorum. o kesinlikle şarkının kaydında çok iyi bir iş çıkardı ve diğer müzisyenler de şarkıyı oluştururken elinden geleni yaptı. örneğin neil smith'in gitar performansı çok iyiydi.

"wriggle out the restless" da öncekine göre daha iddialı bir albüm olarak gözüküyor. bu albümden beklentilerin neler?

albümlerimden özel sayılabilecek beklentilere sahip olduğumu sanmıyorum. sadece insanların albümümü beğenmesini umuyorum. bu da bizi ve bağlı olduğum müzik şirketini iflasa sürüklememiş olur.

ilk albümün "krulle bol"un prodüksiyonunu john parish yapmış. nasıl ayarladınız bu olayı?

john parish benim birkaç konserimi izlemişti ve ortak olan müzisyen arkadaşlarımız var. bana kendisiyle beraber bir albüm üzerine çalışmak isteyip istemediğimi sordu. daha sonra beraber italya'ya gittik ve albümü orada iki günde kaydettik. o çok yetenekli bir adam. zeki, insan ilişkilerinde son derece becerikli ve zarif biri. ayrıca zevkli bir kulağa sahip ve insana zaman kaybettirmeyecek kararlar almaya biliyor. john ile beraber albüm üzerine çalışırken ondan çok şey öğrendik.

john parish gibi önemli bir müzik adamıyla çalışmış olmanın heyecan verici olduğu kadar müzikal anlamda katkıları da olmuştur mutlaka. yanılıyor muyum?

aslında bu konuda bir önceki soruyu cevaplarken bazı şeyleri belirtmiştim. yine de bir şeyler ekleyeyim. kendisinin albümüme zarif, sevilir bir hava getirdiğini düşünüyorum. albümün kaydını yapan marco ile o, doğru yeri, soundu ve kaydı yaparken malzemenin tam olarak nasıl kullanılacağını çok iyi biliyor. albümün çoğu canlı kaydedildi ve çok çalmaya da gerek kalmadı. ayrıca john kayıtlarda biraz davul çaldı ve bu çok hoştu.

last.fm istatistiklerine göre en fazla dinlenen şarkılarından biri olan "two wooden spoons" paris'e taşındığın günlerde yazdığın bir parçaymış. bristol'den paris'e taşınman müzikal olarak sana "yeni bir nefes" aldırdı diyebilir miyiz?

genel olarak yer değiştirmek, farklı yerlerde bulunmak bana yazacak bir şeyler bulmakta yardımcı oluyor. "two wooden spoons"ı yazdığım zaman, henüz yeni bir yere gelmiştim ve çok fazla boş zamanım vardı. ancak paris'teki şimdiki yaşantım, çok fazla yazmama izin vermiyor ve bu çok sinir bozucu bir durum. sanırım bu da benim müzik üzerine daha fazla odaklanmayı, daha iyi kararlar almayı ve tercihlerde bulunmayı öğrendiğim anlamına geliyor. son olarak müziğe yeni bir nefes veren ana şeyin sadece temiz havanın kendisi olduğunu düşünüyorum.

youtube'ta şarkılarınıza ait home videoların bulunuyor. blogumda da favori şarkılarımdan olan "birchwood beaker" ve "moon"un videolarını paylaşmış ve bu videoların şarkılarındaki samimiyeti tamamladığımı belirtmiştim. yeni albümden şarkılara bu tür videolar çekmeyi düşünüyor musunuz? ayrıca videolardaki ufaklık çok şirin.

evet, devam edeceğiz. home videolardan başka video yaratacak bir bütçemiz yok. ayrıca video yapmak öğretici bir aktivite. beyninizi yeni yollar üzerinde çalışmasını sağlayarak, yaratıcı olmanızı sağlıyor. öğrenecek bir şeyler olduğu sürece bu işe devam edeceğiz.

son olarak 2010'un en iyi albümlerini seçmeni istesem...

2010'da yayınlanan ve en fazla dinlediğim albümler şu insanlara ait:

* francois and the atlas mountains
* zun zun egui
* eliote and the ritournelles
* the liftmen
* morningstar

sorularım bu kadardı. röportaj için teşekkürler ve yeni albümünle sana iyi şanslar. umarım seni bir gün türkiye'de izleme fırsatı yakalarız.

çok teşekkürler. iyi bir sohbetti. ve evet, türkiye'ye gelmeyi çok isteriz.

röportaj: k.a.
ocak'11

black swan (2010)

2011-01-04T17:21:00.006+02:00

alternatif eğilimlere sahip her genç dimağın favori filmleri arasında default olarak yer alan "requiem for a dream"'in yönetmeni aronofsky'nin yeni yapıtı "black swan" bir süredir yurdum sinemaseverleri tarafından sabırsızlıkla bekleniyordu. filmi izledikten sonra bu bekleyişin boşa olmadığı görüldü.

filmde, eski balerin olan bir annenin baskı altında büyüttüğü, yeni sezonda sergilenecek "kuğu gölü balesi"nde kraliçe kuğu olmak için adeta yırtınan nina'nın hırs dolu mücadelesini izliyoruz. hikaye aslında şu ana dek izlediklerimizden pek de farklı bir yan taşımıyor. ancak aronofsky'nin hikayeyi ele alış tarzı ve bize sunuşu "black swan"ı diğerlerinden farklı bir noktaya taşıyor. bu noktada nina'nın oyun sergilenmeden önceki ve oyun esnasında yaşadığı dönüşümleri örnek gösterebiliriz. ve bu dönüşümleri perdeye ustalıkla yansıtan natalie portman'ın oscar'a göz kırpan üstün performansı dikkat çekiyor.

aronofsky'nin usta dokunuşlarıyla zaman zaman gerilim alanına kayan ancak genelinde bir drama örneği olan film, bir bale oyunundan faydalandığı için sanırım müziklerinin ne kadar harika olduğundan uzun uzadıya bahsetmeye gerek yoktur. "black swan", her noktasıyla kesinlikle yeni yıla güzel bir başlangıç, biraz daha sabrederek sinema salonunda seyretmek mümkün!

ólafur arnalds istanbul'da

2010-12-25T11:13:00.003+02:00

ne zamandır kendisinin "ljósið"iyle uykumdan uyanıp güne güzel başlıyordum. bu sabah kendi keyfime göre uyanıp bilgisayar başına geçtiğimde 10-11 şubat'ta salon iksv'ye uğrayacak olduğunu gördüm. şu an monitör karşısında sırıtıyorsam sebebi budur. altta ise 3 nisan 2010 tarihli pekin konserinin 70 dakikalık bir kaydı bulunuyor. konser öncesi etüd edilebilir.

grinderman - "evil"

2010-12-20T16:21:00.003+02:00

nick cave'in yine aynı tayfayla yola çıkarak kurduğu grinderman, ilk albümünü yayınladığında benim aklımda şafaktan başka bir şey yoktu. o şafak eriyip bitip ben izmir'e döndükten sonra başucu albümü yapmıştım bunu. bol balladlı ilk albüm arkasından ikincisinin haberini aldığımda ise beklentilerimi aynı düzeyde tuttum. ancak bu "grinderman 2" nedense pek memnun edemedi beni. ya ben albümün moduna giremedim ya da albüm benim moduma bir türlü denk gelmedi. neyse, "grinderman 2"de yer alan "evil"ın klibi 5 gün önce yayınlandı. ilk albümdeki babuna, bu albümde ise kurt, kuş ve tanımlayamadığım bir yaratık eklendi. nick cave'e bu grubu kurma fikrinin aklına geldiği yer olan hayvanat bahçesine bir atıf mıdır acaba?

friday night lights (2004)

2010-12-15T22:55:00.008+02:00

içerisinde şiddet öğesi bulunan sporlarla pek aram yok. boks, uzakdoğu sporları vs... elbette bu tür sporların kendine göre güzelliği, özelliği vardır ancak ilgimi çekmiyor. kurallarını bir türlü çözemediğim, çözmek için de kasmadığım amerikan futbolu da bu kategoriye dahil benim için. bu futbola ilişkin anılarım çocukluğumla sınırlı. 90'ların ilk yarısında haftasonları hbb'de amerikan futbol maçlarının yayınlandığını, sıkıntıdan izlediğimi ancak bana karmaşık gelen bu oyundan pek de zevk almadığımı hatırlıyorum. "friday night lights" ile yollarımın kesişmesi de zaten filmin temeli olan amerikan futboluna dayanmıyor. explosions in the sky'ın arşivimde yer alan soundtrack albümünden filmi merak edip, edindim.

her spor türünün ülkelere/kıtalara göre yüklendiği anlam çok farklı. bizde malumunuz futbol baş köşeye kurulmuş durumda. serdar akar'ın "dar alanda kısa paslaşmalar"ında tanık olduğumuz bir mahalle ve futbol takımı arasındaki ilişkinin paralelini peter berg ve josh pate ikilisinin yönettiği "friday night lights"ta görmek mümkün. teksas'a bağlı bir kasaba olan odessa'da bulunan lisenin amerikan futbol takımı eyalet şampiyonluğunu gözüne kestirmiştir. yerel basının gözü hep takımın üzerindedir, kasaba halkının günlük muhabbetlerinde takımın durumu yer alır. ancak tüm bu ilgi, alaka genelde ülkemizde rastladığımız içi boş fanatizmin ötesindedir. lise hayatlarını futbola ayıran gençlerin ise kafalarında tek bir düşünce vardır; amatörlükten profosyonel lige zıplamak.

film, gerçek olaylara dayanmakta. 1988 yılında kasabada yaşananları h. g. bissinger, "friday night lights: a town, a team, and a dream" kitabında konu etmiş ve film de bu kitabın uyarlaması. 118 dakika gibi uzun sayılabilecek bir süreye sahip olmasına rağmen temposuyla izleyeni sıkmayan, explosions in the sky tarafından post-rock sosuna bandırılmış müzikleriyle izleyeni mest eden ve finaliyle de klişelere tokadını atan bir yapım. tavsiye ederim.

spoiler: +/- okumak için tıklayınız

genelde amerikan filmleriyle klasikleşmiş "winner" hikayelerini izlemekten sıkılmış bir bünye olarak filmi izlerken finali hakkında "acaba?" diye sormaktan kendimi alamadım. ve film boyunca kendimi böyle bir final için hazırladım. 2 saat boyunca keyifle izlediğim filmin böyle bitmesi beni daha da çok filme bağladı. hector cuper'e selam olsun!

dexter'a açık mektup

2010-12-15T01:00:00.003+02:00

"hey gidi dexter. ne o sinsi lila, ne de ayakbağı olan rita yakışıyordu sana. içinde karanlık bir tarafı olan bir kadın gerekti, lumen gibi. jordan chase'in birkaç parçaya ayrılmış bedenini okyanusun dibine yolladıktan sonra tekneyi sürerken ki o keyfin, lumen'e olan bakışların gözümden kaçmadı. ama unuttuğun tek nokta, kendini tehlikeye atarak yaptığın fedakarlıklar, verdiğin sevgi ve destek bir kadını elde etmek için yetmiyor, malesef. onlar senin o karanlık yolcundan daha da karanlık, alt ettiğin kurbanlarından daha da zor varlıklar. insan olan yanların ağır bastıkça bunun farkına varacaksın."

sezon boyunca beklentileri gittikçe yükselten ancak finaliyle geneli tatmin etmeyen "dexter" 5. sezonunu da geride bıraktı. 6. sezonun da çekileceği müjdelendi ancak uzadıkça tadı kaçmasın, tadında bıraksınlar istiyorum.

kara kış için şarkılar

2010-12-14T00:01:00.006+02:00

bu sabah bir yandan masanın üzerinde açık duran kitap diğer yandan hemen yanına konuşlanmış bilgisayarla haşır neşirken bir anda evimin karşısında bulunan ilkokuldan yükselen çığlıklara kafamı kaldırdım ve pencereye yöneldim. kar yağıyordu. izmir'de pek alışkın değiliz bu olaya. yanılmıyorsam en son ben üniversitedeyken yağmıştı ve ben o gün miskinliğimden vazgeçemeyip okula gitmemiş , eğlenceyi kaçırmıştım. sonrasında çok uzaklarda, askerdeyken bir gece devriyesinde denk gelmiş, gecenin sessizliğinde üzerimi örten beyaz örtüyle huzur dolarak yürümüştüm bir süre. björk'ün karlı izlanda tepelerini arşınlarken duyduğu hazzı almıştım kendimce. çok değil, 10 dakika sürdü bugünkü şamata. tutmasını zaten beklemiyordum ama bu kadar kısa sürmesi de pek tatmin etmedi.

her mevsimin kendine ait şarkıları var, kara kışın da... benim için çalanı, söyleyeni, ismi değişiyor ancak bıraktıkları tad hep aynı. tiamat, björk, nick cave, tindersticks, balmorhea, sigur ros, the tumbled sea... uzar gider bu liste, durmak gerek. bugünlerde takıntım haline gelen bir diğer isim ise peter broderick. 1987 doğumlu broderick, yaşadığı hayata sığdırdığı yapıtlarla insanı kendisine hayran bırakacak türden bir sanatçı (diskografisine şuradan göz atılabilir). modern klasik müzik üzerine üretim yapan broderick'in sadece bu sene yayınladığı 5 kayıttan biri olan, eylül ayında yayınladığı "how they are" şu soğuk günlere eşlik edecek türden bir albüm. broderick'in piyanosu, gitarına sesiyle eşlik ettiği ve minimalizmin dibine vurduğu parçaların stüdyo kayıtları kameraya alınmış ve söz konusu videolar youtube'ta paylaşılmış durumda. albümde yer alan parçaların ismine tıklayıp videolarını izlemeniz mümkün. ben de kendi seçimimi buradan paylaşayım.

01. sideline
02. human eyeballs on toast
03. guilt's tune
04. when i'm gone
05. with a key
06. pulling the rain
07. hello to nils

balmorhea - "candor / clamor"

2010-12-02T00:02:00.005+02:00

otobüs yolculuklarıyla aram pek iyi değil. bir koltuğa oturup 7-8 saat boyunca süklüm püklüm gitmek, bana göre berber koltuğunda oturmaktan bile çok daha can sıkıcı. [nedense 3 saat süren ayvalık - izmir yolunda bile son yarım saat buhranlar geçirip, otobüste anırmak geliyor içimden. gülmeyin, çok ciddiyim] bir de yanınıza sizden daha iri bir insan evladının oturup koltukta sizin payınızdan çalması veya uyurken rahat durmayarak sizi tepmesi bu sıkıntıyı arttıracak cinsten önemli detaylar. sigarayla aram pek olmadığından molada - eğer açlıktan ölmüyorsam - otobüsten inmem, yolculuklarda da pek uyuyamam. şu sıralar alışkanlık haline getirdiğim izmir - ankara - izmir yolunda kararlar son dakikaya dayandığından uçak bileti pahalıya geliyor. otobüs seçeneğini de bu nedenlerden dolayı elediğimden geriye tren opsiyonu kaldı. örtülü kuşetliden bir yer edinip en azından bu yol eziyetini daha uzun süreli olsa da yata yata gitme fikri bir anda cezbetti beni ve tcdd'den gidiş dönüş bileti kapmış bulundum.

geçen perşembe günü yaşadığım hayal kırıklıklarını cebime koyarak evden çıktığımda saat 17'yi göstermekteydi ve 17:50'de alsancak garı'ndan kalkacak olan treni yakalamamak için herhangi bir engel yoktu. tabi ki yağmur sonrası trafik sendromunu göz önüne almazsak. ben diyeyim alsancak devlet hastanesi siz deyin sevinç pastanesi durağına geldiğimde saatlerin 17:42'yi göstermesi ve trafiğin tıkalı olması çanların aleyhime çalmasına neden oluyordu. bir sonraki durakta trafikte çakılı kalan otobüsten ani bir kararla inmem ve bir elimde bavulla gara doğru var olan gücümle depara kalkmam, arada gücümün kesilip soluklanma ihtiyacı hissetmem, tekrar depara kalkmam ve garın tam karşısına geldiğimde trenin kalkış düdüğünü duymam... bunlar 5 dakika içerisinde olup biten şeyler. daha kısa olansa bir anda arabaların önüne atlayıp gara girmem, trenin harekete başlamış olduğunu görmem, "en arka kapıdan atlamaya çalış" tavsiyesine uyarak kapıyla aynı hizada bir süre koşmam, kapıdan sahibini asla bilemeyeceğim bir ele tutunmam ve onun beni çekmesine izin vermeme rağmen trene doğru hamle yapmaya cesaret edememem... anladım ki benden hobo olmazmış arkadaş. hele bir aksiyon filmi oyuncusu, asla!

artık yolcuğuluma bir sonraki trenle devam etmek, otobüsle 8 saat için katlanamadığım yola yine benzer koşullarda bu sefer 15 saat dayanmak zorundaydım. ceza çekermiş gibi. ilk pulmanın ilk koltuğuna kurulduğumda kaçacak bir halim olmadığından zevk almaya bakacaktım. hemen mp3 oynatıcıma el attım. günlerdir aranıp durduğum ve sonunda edindiğim balmorhea'nın yeni ep'si "candor / clamor"u gün içerisinde dinlememiş, yol için ayırmıştım. isabet olmuş, günümü kurtardı. sene başında kışın soğuğunu insana hissettirir cinsten albümü "constellations"u yayınlayan grup sonbahar / kış dönemini de boş geçmedi. mevsim muhabbetini araya sokmamın nedeni boş değil elbet. "constellations" ne kadar kışı çağrıştırıyorsa, önceki albüm "all is wild, all is silent" da bir o kadar sonbaharın tadını barındırıyor içerisinde. bu, iki parça ve onların remixlerinden oluşan ep de her iki albümden izler taşıyor, yani tam mevsim geçişine ait bir kayıt olmuş. operavari vokalleriyle soğuk ve karanlık bir havaya hakim olan "candor"un aksine adına yaraşır şekilde patırtılı olan "clamor" perküsyonlar ve yaylılarla şekilleniyor. ki söz konusu tezatı ep kapağında da yakalayabiliriz. şarkılara prefuse 73 ve benoit pioulard tarafından yapılan remixler de en az orijinalleri kadar dikkat çekici ve dinlenesi.

http://candorclamor.com/

dead set

2010-11-22T23:02:00.003+02:00

başlamasını sabırsızlıkla beklediğim "the walking dead", ilk sezonunun yarısını çoktan geride bıraktı bile. her hafta pazartesiyi "dexter" ile beraber iple çektirten dizinin özellikle ekşisözlük'te izleyen yazarları iki gruba bölmesini ilginç buluyorum. ilginç olan, neredeyse beyazperdeye çıktı çıkalı kemik bir olay örgüsünden yararlanan zombie filmlerinin (bunlara son dönemin infected türü filmlerini de ekleyebiliriz) haliyle içerdiği klişeler üzerinden eleştiriliyor oluşu. evet, "the walking dead" için klişe barındırmıyor gibi bir savunma yapmak saçma olur. sadece bir zombie yapımından beklentilerin ne olduğu üzerinde durmak gerek. benim için zombie filmleri eğlencedir, klişelere pek takılmam, yürüyen ölülerin gazabından kurtulmaya çalışanların mücadelesinden, kurtulamayanların ise vücutlarının deşilmesinden zevk alırım. sağolsun "the walking dead" her hafta bu konuda imdadıma yetişiyor.

ingilizlerin 2008 tarihli mini dizisi "dead set", yine "the walking dead" başlığı altında rastladığım bir yapım. bizde "biri bizi gözetliyor" olarak yayınlanan programın orijinali olan "big brother" evini odağına alan dizi, ağır bir tempoyla açılsa da zombie salgınının patlak vermesiyle kendisinden beklenen hareketliliğe erişiyor. konusunu özet geçecek olursak; programın eleme gecesinde şehri zombieler basar ve big brother evinin içinde izole bir hayat yaşayan yarışmacılar haricinde stüdyo çalışanı kelly, uyuz yapımcı ve şehrin dışında olan bitenden habersiz kelly'nin sevgilisi hayatta kalır. bu farklı karakterlere sahip grubun mücadelesi sadece zombielere karşı değildir, kendi aralarında da mücadele etmeleri gerekir.

daha çok zıt karakterler arasında çatışmalar üzerine kurulu olan, gerek stüdyoda gerekse şehirde tv yayınlarının kesik olmasına rağmen sırf kelly ile sevgilisi buluşsun diye tv'de tek kamera üzerinden big brother yayını olması gibi mantık zorlamalarını içeren yapım beni tatmin etmeye yetti. eğer hala el atmadıysanız iki pazartesi arası ara sıcak niyetine tüketilebilir.

eden à l'ouest (2009)

2010-10-25T15:59:00.004+03:00

"Bu dünya öyle bir çöplük ki, onu ancak bir sihirbaz değiştirebilir."

costa gavras'tan naif bir masal. ancak masal deyince aklınıza peri masalı gelmesin; "eden à l'ouest", costa gavras ismine yaraşır şekilde bir masal. mültecileri ve onların başına gelenleri, aynı meseleleri işleyen, ken loach kadar sert anlatmamış gavras. elias'ın üzerinden yürüttüğü öyküsünü mizahla birleştirerek bize yansıtmış. lakin vermeye çalıştığı mesaj aynı.

önceki yaşamı hakkında pek bilgi sahibi olmadığımız ancak yaşam şartları üzerine fikir yürütebileceğimiz elias'ın akdeniz sularında fransız sahil güvenliğine karşı karaya çıkma mücadelesiyle açılıyor film. karaya çıkınca da elias'ın mücadelesi bitmiyor, aksine esas mücadelesi başlıyor: bir iş bulup, binbir umutla geldiği ve dilini çat pat öğrendiği bu ülkede tutunmak.

tüm bu mücadelenin hoş ve nahoş taraflarını bir araya getirip sunmuş gavras. dram ve mizahı ölçülü dozajlarda barındıran bu filmi eğer vizyondayken kaçırdıysanız en kısa zamanda izleyin. şiddetle tavsiye ederim!

taraf tutmak

2010-09-14T10:39:00.004+03:00

(bu post, diziyi izlemeyenlere anlamsız gelebileceği gibi diziyi yeni izlemeye başlayanlar ve ilk iki sezonu henüz tamamlamayanlar için de spoiler niteliğindedir. aman ha!)

taraf olmamızın istendiği hatta zorlandığı günü, istenmeyen bir sonuçla da olsa, geride bırakmış bulunuyoruz. ancak başlığın ve yazının mevzusu üstteki promo fotoğrafından anlaşılacağı üzere bu değil. filmlerin yanına artık dizileri de ekleyecek olursam, çoğu yapımda yönetmenin niyetine veya kendi bakış açımıza göre taraf tutmak durumunda kalırız. bazen yönetmen bizim adımıza kararı verebilirken bazen de her iki tarafı önümüze sunup tercihi bizim yapmamızı bekler. tabi yönetmenin taraf olmamızı istediği karaktere bağlı kalıp kalmamak bizim insiyatifimizde.

fringe'in ilk iki sezonuna baktığımızda ise son birkaç bölümü göz ardı edersek, paralel evrenler arasında bizim olan taraf hep iyi olarak gösterildi. gerçi şekil değiştiren askerler ortaya çıkana kadar biz hep kötüyü kendi içimizde arar olduk ve baş şüpheli olarak da william bell ve şirketi massive dynamic ortaya sürüldü. işin içine paralel evren girdiğinde ise artık diğer tarafın pis, kaka olduğunu düşündük. ancak 2. sezonun finali olan 22. ve 23. bölümlerde diğer tarafı görmemizle kafalarda bazı şeyler değişir oldu. walter bishop'un diğer tarafa geçişiyle beraber açtığı zarar ve walternate'in elinden peter'ı almasıyla yarattığı intikam hırsını görmek beni muallakta bıraktı. şüpheli gözüyle baktığımız william bell bile son dakikalarda iyilik meleği gibi yardımını ederek aramızdan ayrıldı. en başından beri bizden taraf olmamızı bekleyen dizi, 23 eylül'de başlayacak yeni sezonuyla bizi bir yol ayrımında bırakıyor ve tercih bizim insiyatifimize kalıyor. herkes tarafını alsın bizim dizi başlıyor.

bunun için bekliyorduk

2010-09-12T12:10:00.004+03:00

şu hayatta hep terslikler üstüste gelecek değil ya. güzelliklerin de tadına bakabilmeliyiz peşin sıra. sabah kafamı yastıktan kaldırdığımda havanın daha aydınlanmamış olduğunu görünce bir an için yine erken uyandığım sanrısına kapıldım. elimi telefona atıp saate baktığımda ortalama kalkma zamanımın geldiğini fark ettim ve peşinden bilgisayarımın başına tünedim. amiina'nın 27 eylül'de yayınlayacağı yeni albümü "puzzle" öncesi çıkardığı 2. single olan "what are we waiting for?"u dinlemeye koyuldum. ya 1 ya da 2. parçada o karanlık gökyüzünden damlalar düşmeye başladı canım izmir'ime ve resmen şarkıyla birbirini tamamladı.

şu ana kadar enstrumental şarkılar sunan amiina, yeni albümü için yayınladığı 2 single'da da ingilizce söz içeren parçalar bulunmakta: "over & again" ve "what are we waiting for?". her iki parça da grubun dreamy müziğini dinlemeye alışmış kulaklar için gayet tatminkar. özellikle bu yeni parçanın çok başarılı olduğunu ve grup için bir basamak taşı niteliğinde olduğunu söyleyebilirim. vokaller grubun alışkın olduğumuz müziğine çok güzel oturmuş ve uyumu yakalamış. buyrun siz de dinleyin.

mouse on the keys

2010-09-06T22:26:00.006+03:00

geçen zamanın müzik üzerindeki etkileri tartışılmaz. teknolojinin getirdiği avantajların yanı sıra müzisyenlerin kendilerini ve onlara öncülük eden isimleri aşma gayreti, yeni yollara sapma ve özgünlüğü yakalama uğraşı bu farkı yaratan faktörler. farklı yönlere sapma hadisesi ise dün saf halini dilediğimiz bir türü başka türlere ait elemanlarla füzyonlamaktan geçiyor genelde. çıkan ürün kulakları tatmin edebiliyorsa ne ala.

son zamanlarda post rock'ı ambient, elektronik unsurlarla harmanlayan gruplarla haşır neşirim. daha önce adını duymadığım, piyasaya yeni adım atan grupların albümlerini dinlemekle geçiyor vaktim. dinlediklerim arasında daha sonra tekrar ve bolca dinlemek üzere kenara koyduğum albümleri keşfetmek, o müziği yapan müzisyenler kadar beni de mutlu ediyor. bu dönemde rastladığım gruplardan biri de mouse on the keys. adını manidar kılacak şekilde 2 piyano/klavye ve 1 davuldan oluşan bu trio, post rock ile jazz'ı füzyonlamaya gönül vermiş. grubun sayfasındaki bilgilere bakılacak olursa geçmişte jazz, funk, hip hop gibi türlere bulaşmış olan müzisyenlerin bu 3 enstrumanla 90'ların amerikan posthardcore'uyla modern klasik/jazz ve elektronik dans müziği üzerine eğildiğini görüyoruz. geçtiğimiz sene yayınladıkları debut albüm "an anxious object", ilk başta göze garip gelebilecek bu harmanı merak eden bünyeler için güzel bir örnek. altta paylaştığım video ise albümden favorim olan ve diğerlerine göre öne çıkan "spectres de mouse"a ait. farklı tatlar sevenler için birebir!

gecenin sesi

2010-08-31T01:11:00.004+03:00

müzik güzel şey. hele içine daha da girip hayatın her dakikasını müzikle doldurmaya, anları kulaklıktan/hoparlörden çıkan melodilerle anlamlandırmaya çalışınca daha da güzel. arkadaşlarla takılırken, içerken, sevişirken, uykuya dalarken, yolda giderken... her ana gidecek melodiler var şu hayatta. replikas, her ne kadar "hiçbir şey gece kadar rahatsız etmiyor" dese de sakin bir gece, sessiz bir gece huzurun tam ortasıdır benim için. mark lanegan ile isobel campbell ortaklığının üçüncü ürünü olan "hawk", ikilinin önceki albümleri gibi tam geceye uyacak türden bir albüm. hafif bir esinti, kadehte viski, kulaklarda lanegan'ın şahsına münhasır sesi. daha ne olsun!

kapağına kurban olduğum "hawk"ın 2. sırasında yer alan "you won't let me down again"a ait klibi altta izleyebilirsiniz. içinde yol geçen görüntüleri ölesiye sevdiğimi daha önce söylemiş miydim?

icraatın içinden

2010-08-29T13:59:00.006+03:00

sıcağı hiç sevmem, haliyle yazları da. aslında çocuklukta ve ilk gençlikte herhangi bir sorunum yoktu yazla. ne zaman ki üniversitede yaz okulunun abonesi oldum, o zaman benim için kayıp mevsim oldu yaz. hala da öyle. meslek icabı, şu ana kadar yazları çalışmamamın da katkısı büyük. evde oturulduğunda daha da kayıp gözüyle bakıyorum. hareket ettikçe terleyeceğini, yapış yapış bir formata bürüneceğini bilmek beni daha fazla tembelliğe itiyor. denize 5 dakika uzaklıkta oturduğum halde içine girebilmek için kilometrelerce yol kat etmek pek de bana göre değil. istisnası da oldu tabi geçen hafta. sadece 3 saatlik bir otobüs yolculuğuna katlanamadığımdan dolayı 1 yıldan beri uğramadığım ayvalık'a gitmek farz oldu.

aile büyüklerini ziyaret etmek, dostlarla vakit geçirmek, bir isveçli çiftle beraber kültür şokları yaşamak, sabahın ilk ışıklarına kadar kana alkol karıştırmak, sonrasında kokoreç krizine girmek, geceyi ayvalık'ın hırçın poyrazı altında tahta bir iskelenin üzerinde noktalamak, sabah lanet olası baş ağrısıyla uyanmak, kankayla beraber tarkan sevmediğini ve onun müziğinde asla dans etmeyeceğini söylemek, akabinde önceki gece tarkan eşliğinde dans edilen videoyu izleyerek şok geçirmek... hepsi koskoca bir yazın tek haftasına sıkıştırılmış aktiviteler. ve tembel bünyem için fazlasıyla atraksiyon içermekte.

meselenin blog kısmına girecek olursak, son 6 aydır eskisi kadar aktif olmadığımız aşikar. güncelliği yitirdiğimiz de öyle. tabi bunun arkasında yatan nedenler var; hayatımızı kurtarabilmemiz için başka şeylere ağırlık veriyor oluşumuz vs... gerçi yazın gelmesiyle bu bahane ortadan kalktı ancak yazın sıkıcılığı çok fena sarmış durumda. ayrıca belli bir süre yazmamak insanın yazma alışkanlığını da köreltiyor. illa öykü - roman yazmak anlamında değil, şuraya üç beş satır bir şey karalamak bile zorlaşabiliyor. üstüne üstlük sevgili kişisi burçin'in de şehir değiştirip bilgisayarla daha mesafeli hale gelecek oluşu, blogu sadece benim elime (hadi buna keyfime diyelim) bakar hale getirdi. artık günceli yakalamak gibi bir kaygım yok, yabancı mihraklardan haberleri çevirip buraya ekleyecek enerjim de. tekdüze olan şeyleri sevmiyorum, bu en başta benim için geçerli. bu nedenle de blogun kabuğunda ve içerisinde ufak tefek değişiklikler yapmaktan yanayım. havalar soğudukça kendime geleceğimi ve bunu yapabileceğimi düşünüyorum. şimdilik bu kadar.

yaz tribi

2010-08-27T23:52:00.002+03:00

yazın tüm boşluğunu, sıkıcılığını dolduracak hatta anlamlandıracak bir albüm bu ayın başında best coast'tan geldi: "crazy for you". müziği için beach rock etiketini yapıştırmışlar ancak ekşi'de de karaladığım üzere beach rock nedir ne değildir çözebilmiş değilim. last.fm'den ve dinlediklerim kadarından garage pop yaftasını daha uygun buldum kendimce. yazın sıcağını hissettirecek türden soundu, basit ve inceden tembelliğe göz kırpan şarkı sözleri ve bethany'nin şirin mi şirin kedisiyle çok sevdim bu albümü. bu yazın, belki de senenin kazancıdır benim için.

this is the kit - "wriggle out the restless"

2010-08-04T15:53:00.016+03:00

this is the kit, kate stables'in 5 senedir yürüttüğü solo projesi. şu sıralar paris'te yaşayan bir ingiliz olan stables, this is the kit projesinin yanı sıra yakın arkadaşı rachael dadd ile beraber whalebone polly ve jesse vernon ile beraber morning star gruplarında da marifetini sergiliyor. whalebone polly'de akustik folk müzik yapan stables'in 2008 yılında this is the kit adı altında yayınladığı ilk albümü "krulle bol"da da yakın çizgide şarkılara sahip. "krulle bol"'un bir başka dikkat çeken özelliği ise prodüksiyonunun john parish tarafından yapılmış oluşu. daha çok pj harvey ile çalışmalarından tanıdığımız, sparklehorse, tracy chapman gibi önemli isimlerin prodüktörlüğünü yapan parish'in genç bir müzisyenin ilk albümüne el atıyor oluşu oldukça heyecan verici. bir önceki postta home videosunu izleyebileceğiniz "irchwood beaker" ve "two wooden spoons" parçalarıyla dikkat çeken ilk albüm, kendi ülkesinin dışında japonya'da ve fransa'da basıldı ve ilgi gördü. albüm sonrası the national, jose gonzales, vetiver gibi isimlerle konserler verdi. ayrıca glastonbury festival'in akustik sahnesinde de çalma fırsatı yakaladı. geçtiğimiz sene whalebone polly için "taproot and sill" ep'sini kaydeden kate stables son zamanlarda kendi projesi üzerinde yoğunlaştı ve 18 ekim'de dreamboat records etiketiyle yayınlanacak yeni albümü "wriggle out the restless"'ı hazırladı.

this is the kit'in debut albümü "krulle bol"a baktığımızda kate stables'ın kulakları okşayan, hafif vokalinin yanında soundu belirleyen enstrumanlar gitar ve banjoydu. ikinci albüme kulak verdiğimizde ise enstrumanlardaki çeşitlilik ilk başta göze çarpıyor. stables'in gitar ve banjosuna trompet, klarnet, keman, keyboard, piyano gibi enstrumanlar katılmış ve this is the kit'in müziğini biraz farklı bir çizgiye taşırken soundu da daha üst seviyeye çıkarmış. bu noktada stables'e eşlik eden arkadaşlarından da bahsetmekte fayda var; portishead'te bas gitar çalan jim barr, fence'den rozi plain ve francois marry, daimi yol arkadaşları jesse vernon ve rachael dadd.

albümün açılış parçası "sometimes the sea" banjo tınılarıyla açılıyor ve diğer enstrumanların da katılımıyla derinliğe sahip oluyor. this is the kit'in evrilen müziğine dair ipuçları veren bir parça ve başlangıç için güzel bir seçim. "easy pickings", "trick you", "the turnip" ve "white ash cut" her ne kadar yan estrumanlarla zenginleştirilse de banjonun ön planda olduğu ve stables'in harika sesiyle değer kazanan parçalar. folk müziğin kalıplarına sahip ve debut albümün uzantıları olarak görülebilir. "sleeping bag"e de aynı çerçeveden bakmak mümkün sadece akustik gitar burada farkı yaratmakta. klarnetle açılan ve gitarın tompetle beraber stables'in sesine eşlik ettiği "waterproof" ile ardından gelen "spinny" albümde öne çıkan parçalar arasında. özellikle "spinny"de stables'in vokal performansı zirveye çıkıyor resmen. gelelim albümde en çok dikkat çeken parçalardan biri olan "see here"a. genel olarak soft bir havaya hakim olan albümde daha sert tonlara sahip bu parçadaki elektro gitar ve trompet kullanımıyla stables'in sesiyle harika bir uyum yakalanmış. ki aynı uyuma bir downtempo / triphop denemesi sayılabilecek "earthquake"te de rastlamak mümkün. bu iki harika parçada kate stables'ın sınırlarının dışına jim barr [portishead] tarafından itildiğini tahmin ediyorum. eğer this is the kit sonraki yapıtlarında farklı bir yöne kayacaksa "earthquake" bu noktada güzel bir örnek olabilir. albümü kapatan "moon" ise "see here" ve "earthquake" gibi farklılık taşıyan parçalardan biri. değişken tempoya sahip bu parça aynı zamanda albümden çıkacak ilk single için de seçildi. şarkıyı this is the kit'in myspace sayfasından dinlemeniz mümkün.

hafif bir sounda sahip this is the kit'in yeni albümü "wriggle out the restless", 18 ekim'de dreamboat records etiketiyle satışa çıkacak. güz günlerinde insanı dinlendirebilecek, yoldaysa ona eşlik edebilecek türden bir albüm bu. daha önce dinlemediğiniz yeni bir sesi keşfetmek için de güzel bir fırsat.

tracklist:
01. sometimes the sea
02. easy pickings
03. see here
04. waterproof
05. spinny
06. trick you
07. the turnip
08. white ash cut
09. earquake
10. sleeping bag
11. moon

http://www.thisisthekit.co.uk | myspace | facebook | last.fm

http://www.dreamboatrecords.co.uk

müziğin ev hali

2010-08-03T23:35:00.000+03:00

this is the kit, paris'te yaşayan bir ingiliz olan kate stables'ın solo projesi. ilk video 2008'de yayınladığı ilk albüm "krulle bol"da yer alan "birchwood beaker". albümdeki favorilerimden biri. ev ortamında morningstar projesini paylaştığı jesse vernon ve şirin bir ufaklık eşlik ediyor kendisine. altındaki video ise ekim ayında dreamboat records etiketiyle piyasaya çıkacak yeni albümü "wriggle out the restless"ın kapanış parçası "moon". yine aynı ekip bu sefer eş dosta çalmış şarkıyı. seviyorum böyle samimiyet kokan videoları.

goldmund'dan yeni albüm

2010-07-31T21:36:00.002+03:00

kısa bir süre öncesine kadar müzikal çalışmalarını helios adı altında yürüten keith kenniff'in son birkaç yıldır yürüttüğü yeni projesi goldmund önümüzdeki ay yeni meyvesini verecek. "corduroy road", "two point discrimination" ve "the malady of elegance" sonrası 23 ağustos'ta diskografisine "famous places" adını taşıyan albümü ekleyecek olan goldmund önümüzdeki ay albümde yer alan "brown creek" için bir promo videosu yayınlamış. görünüşe bakılırsa kenniff, yine piyanosuyla yaşadığımız günlere bir soundtrack tadında eşlik edecek.

grinderman - "heathen child" (yeni şarkı)

2010-07-27T20:42:00.004+03:00

grinderman'in 6 eylül'de çıkacak single'ı "heathen child"a adını veren parça dün grup tarafından nette paylaşılmıştı. şarkı beklediğim tadda. daha çok ilk albüm ve az biraz da bad seeds'le olan son albüm "dig lazarus dig" ayarında; kirli ve güzel! ayrıca bu albümde de nick cave'in bizi tokat manyağı yapacağının habercisi.

pazar günü müziği

2010-07-25T13:58:00.003+03:00

çoğu kişi pazar gününü sevmez, pazartesiye bağlandığı için. benim için durum farklı, seviyorum bu günü. geç uyanma fırsatı, keyifli sabah kahvaltıları, taşıdığı piknik potansiyeli, evin içinde veya dışarda aylakça takılma lüksü olabilir bana bu güne karşı sempati duymamı sağlayan. belki de senelerce pazar günü çalıştığımdan bu günün keyfine hasret kalmışlığım da bir başka neden olabilir. günün keyfini arttıracak önemli noktalardan birisi de elbette müzik. bu noktada kings of convenience, seabear, múm gibi gruplar ilaç niyetine benim için.

tesadüfün iğne deliği, bu sabah bloglarda takılırken rastladığım the greenland choir de bu ihtiyaca cevap verebilecek türden şarkılar yapan bir grup. saydığım üç gruba da yakın bir çizgide; oldukça sakin vokaller ve buna eşlik eden gitar tonları, piyano, glockenspiel ve melodikadan yayılan melodiler. kısacası insana huzur verebilecek her şey. the greenland choir'in şu ana kadar yayınladığı tek kayıt 2 sene önce çıkardığı 6 parçadan oluşan "we shall indeed turn dizzy then..." ep'si. devamı şu ana kadar neden gelmemiş merak konusu. last.fm, facebook üzerindeki profillerine bakılacak olursa da iyi zevke sahip müzikseverler tarafından keşfedilmeyi bekliyor gibiler. altta richard hunter tarafından çekilen klibi izlemeniz mümkün. ep'de de yer alan "the neptune song part ii"'nin klibinde sevimli bir panda kendi salonunda gidemediği uzayı yaratıyor ve kendi kendine eğleniyor. şarkıya yakışır şirinlikte bir klip. ingiliz grubun diğer şarkılarına kulak vermek içinse myspace adresi bir tık ötenizde: http://www.myspace.com/thegreenlandchoir

"yeniden sinematek"

2010-07-23T18:39:00.003+03:00

yaz sıcağının izmir'i ve haliyle içindekileri kavurduğu şu günlerde vantilatörümün önünde saatlerimi harcamaktayım. şu yaşıma dizi cahili olarak geldiğimi daha önce belirtmiştim, bu günlerde kendimi "dexter"a verdim, bir sezonu 3-4 günde bitirip bir diğerine atlıyorum. diğer dizilere el atacak gibiyim. yaklaşık 3 hafta önce tamir edilen gözlüğümü almak için önceki gün nihayet kendimi sokağa attığımda izmir tarihi havagazı fabrikası'nda gerçekleştirilen sinematek günlerinin bu sene de düzenlendiğini gördüm. sinema klasiklerini elden geçirmek için iyi bir fırsat. henüz tecrübe etme fırsatı bulamadım ancak filmlerin çimlere yayılıp izlendiğini düşünmekteyim; aslında hayal etmekteyim demek daha doğru olur. hele bir de imbat üzerimizden eserse harika olur.

program 14 temmuz'da başlamış, yani 2 haftayı kaçırmış durumdayım. ancak 15 eylül'e kadar devam edecek. etkinliklerin ücretsiz olduğunu hatırlatayım. film programı ise şöyle:

14 temmuz 2010 çarşamba “altına hücum”
21 temmuz 2010 çarşamba “casablanca”
28 temmuz 2010 çarşamba “paris”te bir amerikalı”
04 ağustos 2010 çarşamba “macbeth”
11 ağustos 2010 çarşamba “yaban çilekleri”
18 ağustos 2010 çarşamba “kahraman şerif”
25 ağustos 2010 çarşamba “malta şahini”
01 eylül 2010 çarşamba “şahane macera”
08 eylül 2010 çarşamba “ip”
15 eylül 2010 çarşamba “rıhtımlar üzerinde”

mutants (2009)

2010-07-16T21:35:00.003+03:00

fransız korku sinemasının son yıllardaki... eeee aynı lafları okumaktan gına gelenler için bir temcit pilavı da ben yapmayacağım. film hakkında karalayacaklarıma böylesi bir giriş yapmam da "mutants"'ın diğer örnekler kadar dikkat çekici olduğu anlamına da gelmiyor ne yazık ki. "à l'intérieur", "martyrs", "frontier(s)" sonrası "mutants" tam bir çirkin ördek yavrusu. tabi bu tanım benim için geçerli yoksa siz dışlanan bu yavruyu sevip ekmek parçalarıyla besleyebilirsiniz.

survival korku sınıfına ekleşebileceğimiz "mutants"ta sebebi bilinmeyen ve film boyunca öğrensek de rahatlasak dedirten bir nedenden dolayı bölge halkı mutasyon yaşamakta ve mutant hale gelince diğer insanlara saldırmaktadır. aslında son dönemde önümüze bolca konan infected türü canlılardan pek bir farkı yok bunların. virüsü kapan, sağlıklı insanlara saldırıp onların sağlıklı etlerini mideye indirmekte, virüsü yaymaktadır. hamile olan doktor sonia ve eşi marco ise hayatta kalmaya çalışmaya çabalamaktadır. onları bu ortamdan kurtaracak tek çıkar yol ise askeri üsse sığınmaktır.

filmin klişeden ibaret olan açılış sahnesi daha sonra yaşanacaklara ilişkin fikir vermekte. marco'nun virüsü kapmasından sonra sonia, marco'nun dönüşüme uğramasını engellemeye çalışır ancak başaramaz, yine de çok sever onu. öldürmeye kıyamaz, sevgi pıtırcığı bir mutant elde etmeyi başarır. benim için bir filmi kötü kılan da işte bu noktadır. can yücel, boşuna "bağlanmayacaksın" dememiş arkadaş, öldüreceksin. senin annen, kardeşin, sevgilin, arkadaşın artık her kimse zombieye, mutanta, virüslüye dönüştüyse gözünü kırpmadan uçuracaksın beynini arkadaş. çünkü gaddar olarak adledilen bu dünyada bir yaşam hakkına sahipsin ve bu hakkını böylesi salak romantizme kapılıp harcamamalısın. içimi de döktükten sonra filmin türdeşleri arasında geride kaldığını ancak makyaj ve efektlerin hatrına vakit öldürmek üzere çerez niyetine izlenebileceğini söyleyebilirim. izlemezseniz de çok bir şey kaybetmezsiniz.

tindersticks yeniden istanbul'da

2010-07-06T22:32:00.002+03:00

neredeyse her albüm sonrası istanbul'a uğramayı ihmal etmeyen ingiliz grup, 20-21 eylül tarihlerinde iki gece üst üste babylon'da sahne alacak. grubun web sitesinde yer alan bilgiye göre biletler 13 temmuz'dan itibaren satışa çıkacak. bu sefer bari izleyeyim istiyorum. allta ise son albüm "falling down a mountain"dan ilk öne sürülen parça: "black smoke".

antony and the johnsons'dan yeni albüm

2010-07-03T17:51:00.002+03:00

antony and the johnsons, "swanlights" adını taşıyan yeni stüdyo albümünü ekim'in 4'ünde piyasaya sürüyor. içerisinde 11 parçayı barındıran albümün bir diğer artısı ise özel baskısında 155 sayfalık bir kitabın bulunması. kitapta, vokalist antony hegarty'nin çizimleri, kolajları, yazıları ve fotoğrafları yer alıyor. özel baskıyla ilgili bir diğer önemli ayrıntı ise albümde de yer alan "flétta" adlı parçaya björk ile beraber yapılan düet. ikili daha önce björk'ün an itibarıyla son stüdyo albümü "volta"da "dull flame of desire"ı seslendirmişti. o projeden önce uzun bir zamandır antony ile beraber çalışmak istediğini söyleyen björk'ün bu şarkıya katkılarını şimdiden merak ediyorum doğrusu.

ikinci albüm "i am a bird now"ı yaralayıcı, ardılı "the crying light"ı sadeliğin başyapıtı olarak nitelendirildiği bültende "swanlights" için grubun en geniş çaptaki duygusal çalışması olduğu belirtiliyor. öyle gözüküyor ki sonbaharı hissettiğimiz ilk günlere "swanlights" damgasını vuracak. ayrıca albümün kapağına hasta oldum!

seabear - "wolfboy"

2010-06-30T12:26:00.003+03:00

sevdiğim gruplardan sevdiğim parçaları akustik olarak dinlemek daha da keyif veriyor bana. hele akustik icralar eğer doğanın ortasındaysa daha da keyiflendiriyor. deftones'un "music in high places: live in hawaii" videosunu buna en güzel örnek olarak verebilirim. az önce facebook'ta seabear'ın paylaştığı video da tam bu hesap. geçtiğimiz ay hollanda'nın uthrecht şehrinde "the canal sessions" adlı yapımın konuğu olmuşlar. "wolfboy", "leafmask" ve "arms"ı seslendirmişler. bir botun üzerinde, kanalı arşınlıyorlar. ortama bayıldım, ve tabi videoya da. aralarından pek sevdiğim "wolfboy"u paylaşayım dedim. diğer parçaların yanı sıra oi va voi, coparck ile yaptıkları aynı formattaki çalışmaları http://thecanalsessions.com adresinden izleyebilirsiniz.

heathern child

2010-06-28T19:15:00.003+03:00

grinderman'in yeni albümünün çıkacağından önceki ay bahsetmiştim. şimdiki mevzu ise dumanı üzerinde. yeni albümden ilk single olan "heathern child"ın 30 ağustos'ta piyasaya sürüleceği açıklandı. şarkının klibini ise uzun süredir nick cave ile ortak çalışan; "the road", "the proposition" filmlerinin yönetmenliğini yapan john hillcoat üstlendi. klibin trailerını şuradan izlemek mümkün.

rökkurró'dan yeni albüm

2010-06-26T00:25:00.003+03:00

izlanda'dan devam edeyim. indie/folk grubu rökkurró, yeni albümü "i annan heim" için gün sayıyor. yeni albümden ilk şarkı olan "sólin mun skína"yı altta dinlemeniz mümkün. söz konusu parça, ayrıca albümden ilk single'da da yer almakta.

inspired by iceland

2010-06-25T13:40:00.003+03:00

içimizdeki izlanda sevgisi malumunuz. gitmesek de görmesek de orada bizim için güzel melodiler yaratan grupları barındıran bir izlanda mevcut. ülke, son dönemde patlayan volkanı ve saçılan kül bulutlarıyla gündemdeydi. ardından izlanda hükümeti ülkeye turist çekebilmek için "inspired by iceland" adı altında bir kampanya düzenledi ve bu kampanya dahilinde ülkeyi tanıtan reklam filmleri çekildi. hükümetin ricası üzerine reklam filmlerini izlandik sanatçılar, facebook, twitter gibi çeşitli sosyal ağlarda paylaştılar.

kampanya ile ilgili yeni gelişme ise 1 temmuz'da yapılacak olan müzik festivali. aralarında spiritualized, gus gus, amiina, seabear gibi isimlerin bulunduğu gruplar arka arkaya sahne alacak. buyrun gelin diyorlar ancak uçak biletleri bir dünya para. gidemeyenleri de düşünmüşler: net üzerinden canlı ve beleşe yayınlayacaklar festivali. şu sıralar ise ülkenin farklı noktalarına yerleştirdikleri kameralarla bize oradaki hayatı aktarıyorlar, dibimizi düşürüyorlar yani.

http://www.inspiredbyiceland.com

morcheeba - "even though"

2010-06-16T22:53:00.004+03:00

geçtiğimiz yaz ki istanbul yolculuklarımın fon müziğini oluşturan isimlerden biriydi morcheeba. gecenin bir saati kulaklıklarımı takıp, otobüsten ayrı bir boyuta geçerken, yazın o yapış yapış sıcaklığından bunalmış hafif uyuklarken kulaklarımın kıvrımlarından içeriye "enjoy the ride" dökülüyordu. dün sözlükte şarkıya sol frame'de denk gelince grubun yeni albümünün bu hafta satışa çıkacağı aklıma geldi. uzun zamandır şahsi meselelerden dolayı blogla ilgilenemeyince, hangi albümün ne zaman çıkacağını da takip edemez oldum. albümden ilk klip "even though" ise 3 hafta önce yayınlanmış, buyrun.

istanbul - strasbourg - paris

2010-06-09T17:56:00.002+03:00

ilk stüdyo albümleri "ev" ile dikkatleri feci şekilde üzerlerine çeken gevende, geçtiğimiz yaz fransa'ya bir sefer düzenlemişti. bugün facebook'ta haberler kısmısına düşen bu video da grubun fransa çıkartmasına ait. seyfi cem baskın'ın hazırladığı videoda grupla beraber yol almaktayız, oldukça güzel bir çalışma olmuş. gevende'nin yeni albüm için hazırlıklarını sürdürdüğünü hatırlatıp videoyu sunayım.

yeni grinderman albümü eylül'de raflarda

2010-05-27T23:07:00.004+03:00

23 ekim'de şuraya ufak bir not düşmüşüm yeni albüme dair. yeni yılın ilk aylarında çıkmasını ummuşum ama işler nick babanın keyfine göre ilerliyor tabi. albümün çıkış tarihi için 13 eylül demişler. "grinderman 2" adını taşıyan albüm, londra'da nick launay prodüktörlüğünde kaydedilmiş. albümün piyasaya çıkmasından sonra ise grup avrupa'yı arşınlayacak ancak listede istanbul yok, bize yine hasret var. ha bir de nick baba bıyıkları kesmiş, parlamış. warren ellis ise bildiğiniz gibi...

25 mayıs 2010 caspian konseri

2010-05-22T19:21:00.002+03:00

god is an astronaut'un avrupa konserlerinin bir kismında ön grup olan ve önümüzdeki sonbaharda da god is an astronaut ile birlikte abd'yi turlayacak olan abd'li grup caspian 25 mayıs'ta istanbul'da!

post rock’ın amerika’daki en güçlü temsilcilerinden caspian, nisan ayında gerçekleştirdiği amerika turnesinden sonra mayıs ayında avrupa turnesi kapsamında 25 mayıs 2010 tarihinde istanbul’da punctum performance’ta!

2005’te ilk ep’leri “you are the conductor” ile bile büyük ses getiren beverlyli beşli caspian 2007’de çıkardığı “the four trees ile büyük bir patlama yaptı. 2009’da çıkardıkları ve şu ana kadar en başarılı işleri olan “tertia” ile ise bu başarının bir tesadüf olmadığını bizlere gösterdi. yeri geldiğinde sakin sularda dolanıp insanlara huzur veren caspian, yer yer ise sert progresif tonlarıyla seyircileri kendilerine bağlamakta ve coşturmakta.

25 mayıs’ta punctum performance’ta gerçekleşecek ve istanbul’daki dinleyicileriyle ilk defa buluşacak olan caspian, unutulmaz bir konser yaşatmak için sizleri bekliyor. gecenin açılışını seçtikleri parçalarla b yüzü dj set yaptıktan sonra, ortamı ısındırmak için kafabindünya sahne alacak.

müzikleriyle mogwai, god is an astronaut, mono gibi grupları çağrıştıran ve post rock'ın en iyi yeni yüzlerinden biri olan caspian 'in ilk istanbul konseri punctum performance’ta gerçekleşecek ve biletleri 30 tl’den satılmakta. konser günü kapıda 35 tl olacak.

caspian’in ilk istanbul konseri bugüne dek hail!, over the rainbow, god is an astronaut, kultur shock, vinnie moore ve marillion türkiye konserlerini düzenleyen mood pro tarafından ve b yüzü booking katkılarıyla düzenlenmekte.

bilet satiş noktalari ve konserle ilgili diğer bilgiler için www.mood-pro.com adresine bakiniz.

mekan: punctum performance - istiklal cad. atif yilmaz sok. no:17/a kat:3 beyoğlu / istanbul
tarih: 25 mayis 2010 sali
kapi açiliş: 21.00
açiliş grubu: kafabindünya
bilet fiyatlari: 30 tl (konser günü kapida 35 tl)
iletişim: info@mood-pro.com

ólafur arnalds – "hægt, kemur ljósið" (yeni klip)

2010-05-13T22:00:00.002+03:00

ólafur arnalds'ın yeni albümü "...and they have escaped the weight of darkness"ı ay başında yayınlandı. albümden ilk video klip ise "hægt, kemur ljósið" parçasına ait oldu. "ljósið"den izler taşıyan şarkının klibinin yönetmenliğini esteban diácono yapmış. arjantinli, daha önce de "found songs"un en çok dikkat çeken parçası "ljósið"e de bir fan klibi hazırlamış ve klip, arnalds tarafından resmileştirilmişti.

paths of glory (1957)

2010-05-08T20:41:00.004+03:00

dikkat! yazının tümü fena halde spoiler içerir.

stanley kubrick'in 50 yılı çoktan deviren filmi "paths of glory" hayatımızdan 1'23" alan ancak karşılığını fazlasıyla veren bir yapıttır. 1. dünya savaşı esnasında fransa ile almanya belli bir hat üzerinde savaşmış, bu hatta verilen uzun mücadelelerde ise her iki taraf da istediğini elde edemediği gibi birkaç kilometrekarelik toprağı kazanma uğruna binlerce insan kaybetmiştir. film de bu tarihsel bilgiyle açılıyor ve odak noktasını fransa ile almanya'nın çarpıştığı daha doğrusu insan öğüttüğü bu cepheye çeviriyor.

kubrick, 78 dakika boyunca ordu içerisindeki kopuklukları, rütbe kazanabilmek için yapılan çılgınlıkları, ve komutanların hırsları uğruna harcadıkları insan hayatlarını gözler önüne serer. fransız komutanın omzunun üzerine bir yıldız daha ekleyebilmek için alelacele hazırladığı saldırı planını başarısız olur, zaten o anki şartlarda başarının yakalanması sürprizdir. elbette başarısızlığın faturası birilerine kesilecektir. ve bu fatura da fillere değil, üzerinde tepiştikleri çimlere ait olacaktır. bu noktada oyununun en önemli piyonunu ileri sürer kubrick, kirk douglas'ın canlandırdığı albay dax. albay, adaletten uzak, rütbelilerin etkisi altında karar veren askeri mahkemelerin halini bize sunduktan sonra üstleri arasındaki çıkar ilişkilerine çomağını sokara devranın tersine dönmesini sağlar.

kubrick'in militarizme olan eleştirilerinin fazlasıyla hissedildiği bu bölümden sonra son 5 dakikada izleyeni daha büyük bir sürpriz beklemektedir; çünkü kubrick, esas tokadı sona saklamıştır. arkadaşlarının haksız idamlarından sonra geride kalan erlerin moralini düzeltmek için bir eğlence tertiplenmiştir. eğlencede sahneye bir alman kızı çıkarılır ve fransız askerler aylardır kadınsız olmanın verdiği iştahla, savaştıkları milletten olan bu kıza adeta bir yiyecek gibi bakar. bu atmosferde ezilen alman kızı çekinerek başlar şarkısına. o asker türküsünü söyledikçe ona aşağılayıcı bakışlar atan gözler buğulanmaya başlar yavaşça ve sonra yaşlar süzülür gözlerden. dillerden ise şarkının ezgileri dökülmeye başlar. rütbelilerin bir savaş makinesi haline dönüştürdüğü bedenler, insan olduklarının farkına varır.

11 mayıs 2010 riverside konseri

2010-05-03T20:45:00.003+03:00

avrupa’nın en önemli progressive rock gruplarından riverside, 3 yıl aradan sonra tekrar istanbul’da!

ülkemizde “second life syndrome” albümü ile birlikte hatırı sayılır bir fan kitlesi kazanan ve masstival 2007 sahnesindeki üstün performansları ile türkiyeli müzikseverleri mest eden riverside 2001 yılında kuruldu ve bugüne dek out of myself, second life syndrome, rapid eye movement ve anno domini high definition isminde 4 albüm yayınladı. özellikle 2005 yılı albümleri second life syndrome albümü ile sükse yapan grup en son 2009 yılında çıkardığı anno domini high definition albümü ile gelip geçici bir grup olmadığını, progressive rock sahnesinin en önemli gruplarından biri olduğunu kanıtladı.

pink floyd, porcupine tree, opeth, dream theater ve tool gibi grupların etkilerinin hissedildiği riversıde’ın secondlife syndrome albümü en iyi 100 progressive rock albümü listesinde 43. sırada yer almaktadır.

44 dakika 44 saniye süren "anno domini high definiton" albümü ile bir çok rock, metal, progressive rock müzik dergisinden yüksek puanlar ve övgü dolu eleştiriler alan riverside'ın 11 mayıs'ta gerçekleşecek konseri bugüne dek hail!, over the rainbow, god is an astronaut, kultur shock, vinnie moore ve marillion türkiye konserlerini düzenleyen mood pro tarafından düzenlenmekte.

bilet satış noktaları ve konserle ilgili detaylı bilgi için www.mood-pro.com adresine bakınız.

mekan: punctum performance – istiklal cad. atıf yılmaz sok. no:17/a kat:3 beyoğlu / istanbul
tarih: 11 mayıs 2010 salı
kapı açılış: 21.00
bilet fiyatları: 35 tl (kapıda 40 tl)

yeni albümün habercisi

2010-04-29T19:39:00.003+03:00

geçtiğimiz sene julian plenti'nin solo albümünü çıkarmasından sonra gözler artık grubuna çevrilmişti. interpol de albüme dair sinyalleri çakmaya başladı. işte yeni parçaları "lights", indirmek için e-mail adresinizi kendilerine feda etmeniz yeterli.

yeni sigur rós albümü 2011'de

2010-04-26T22:26:00.003+03:00

son günlerde solo albümünü çıkaran ve turneye çıkmaya hazırlanan jónsi'nin son zamanlarda solo işlerine daha fazla zaman harcıyor oluşu yeni sigur rós albümü üzerine endişelerimi arttırıyordu. ancak bugün denk geldiğim bir habere göre grup yeni albümün kayıtlarına önümüzdeki ay başlayacakmış. jónsi de bu haberi doğruladı. yılın geri kalanında bir yandan turlayacak olan jónsi bir yandan da grup elemanlarıyla buluşup yeni albümü hazırlayacak. yeni albümün kaydı ise grubun şimdiye kadar albümlerini kaydettiği kendi stüdyosunda olmayacak. söz konusu stüdyo artık diğer gruplara kiralanıyor. yani parayı denkleştirip grubun stüdyosunda çalabilirsiniz, tabi bir de izlanda'ya gitmeniz gerek.

ada: zombilerin düğünü (2009)

2010-04-22T22:12:00.009+03:00

geçtiğimiz yaz ilk türk zombie filmi çekileceği haberini öğrendiğimde oldukça heyecanlanmıştım. senelerdir kafamda kurduğum, yurdum topraklarını zombieler istila etse ne olurdu sorusunun cevabı ortaya çıkacaktı. sonra facebook üzerinden gönüllü zombie olmak isteyenlere çağrıda bulunuldu, oraya gidip birkaç saatliğine de olsa zombie olmayı çok istemiştim, üstelik bu konuda gayet yeterli olduğumu düşünüyorken :) ancak şartlar istanbul'a gitmeye elvermedi. popomun üzerine oturup filmin çıkmasını beklemeye başladım.

bundan 11 sene önce yaratılan kurmaca bir öykü ile beraber önümüze sunulan "the blair witch project"'in gerçekçiliğini doruk noktaya çıkaran handycam çekimleri yakın dönemde karşımıza daha sık çıkar oldu. romero'nun senaryosunu yazdığı "diary of the dead", dev bir canavarın new york'ta yarattığı dehşeti anlatan "cloverfield", yakın döneme damgasını vuran ispanyol korku serisi "[rec]"ve "[rec]2" bu türde ilk aklıma gelen örnekler. "ada: zombielerin düğünü" de bu zincire eklenen yeni halka oldu.

türkiye'nin ilk zombie filmi olma iddiasını taşıyan ve her fırsatta bu özelliğini öne süren film, haliyle ben gibi zombie sinemasına düşkün insanların yanı sıra korkuseverlerin de ilgi odağı haline geldi ve filme dair beklentileri arttı. ancak bu noktanın film için bir handikap olduğunu düşünüyorum. öyle ki filmde ön plana, zombielerden daha çok gençlerin geyik dozajı yüksek diyalogları çıkmakta. zombie sinemasının olmazsa olmazı gore sahnelere, yaşayan ölülerin yarattığı dehşete bolca rastlayacağımı düşünürken, bu beklentim havada kaldı (ancak dükkan-ül hayal'in elinden çıkan makyaj ve efektlerin başarılı olduğunu söyleyebilirim). özellikle düğün sonrasındaki orman sahnelerinde gençlerin zombielerle karşılaştığı anda tavan yapan gerilim, birden başka sahneye atlanmasıyla bir anda dibe vuruyor ki insanın hevesi kursağı kalıyor. bu sahnelerin dışında filmde gerilim adına pek bir şeye rastlamıyoruz. bu durumu da kameranın kişiye bağımlı olmasına mı yoralım (aynı şartlara sahip "diary of the dead"de gerilim üst düzeydeydi, elde romero tecrübesi olduğunu unutmayalım) yoksa arazinin genişliğine mi ([rec] serisinde klostrofobik atmosferin de yarattığı gerilimin payı var, hem de zombielerle yakın temas daha fazlaydı). aslında her ikisi de değil gibi. anlaşılan filmin yönetmenleri murat emir eren ile talip ertürk, korku-komedi terazisinde komedinin ağır basmasını tercih etmiş ve bunu gerek istila öncesi dönen geyikler gerekse sonrasında zombieler üzerinden dönen muhabbetler üzerinde yoğunlaştırmış. yani "ada: zombilerin düğünü", türünün en iyi örneği olan "shaun of the dead" veya son dönemde dikkat çeken "zombieland" ve "doghouse"da rastladığımız gibi komedi unsurları zombielere çok bağlı değil, bu da bütçe meselesi sonuçta. geyik dozu yüksek diyalogların samimiyeti ise filmin korku yönündeki olumsuzluklarını örtecek hatta filmi zevkle izlenir kılacak kadar başarılı. zaten filmden sonra akıllarda zombielerden ziyade diyaloglar kalıyor.

pj harvey - "let england shake" (yeni şarkı)

2010-04-20T00:00:00.005+03:00

yeni şarkı diyorum ancak geçtiğimiz yazdan beri konserlerde icra ediyor kendisi, bu noktadan bakarsak pek de yeni sayılmaz :) geçtiğimiz pazar sabahı bbc'de andrew marr'ın konuğu olan pj harvey "let england shake"i icra etmiş. buyrun burdan yakın.

(tünelciler için: http://www.youtube.com/watch?v=64C6Ih4QlrE)

zmd: zombies of mass destruction (2009)

2010-04-18T22:13:00.003+03:00

zombie sineması, üzerinden mesaj vermeye oldukça açık bir janrdır. özellikle romero, filmlerinde bu yolu tercih etmeyi pek sever. ancak her yiğidin de harcı değil bu mesele. özellikle de "zmd"ye bakınca bunu daha kolay anlıyoruz. son dönemde sürüsüyle örneğini izlediğimiz korku-komedi türüne ait olan filmde mizah, özellikle amerikalıların müslümanlara bakış açısı ve amerikan muhafazakar kesiminin eşcinseller üzerine olan tutumları üzerine kurulmaya çalışılmış ancak çok sırıtmış. tüm bu yapaylık filmin ilk çeyreğini kaplıyor ve izleyeni bayıyor. taa ki zombie kardeşler ortalığı kan gölü çevirene, eğlence başlayana kadar. başarılı zombie makyajları ve efektlerin yerinde kullanımı açılıştaki sıkıntıyı unutturuyor. geriye kalan kısımda türünün klişelerini bulunması bana pek dokunmadı, pek eğlendim. ayrıca 2011'de filme kardeş geliyormuş.

gogol bordello - "immigraniada" (yeni şarkı)

2010-04-17T17:10:00.002+03:00

gogol bordello'nun yeni albümü "trans-continental" önümüzdeki hafta yayınlanacak. grup geçtiğimiz günlerde bbc2'deki şovunda yeni albümden "we comin rougher (immigraniada)"ı icra etmiş. buyrunuz.

(tünelleri aş da gel: http://www.youtube.com/watch?v=OauoL-z3K5E)

survival of the dead (2009)

2010-04-16T21:29:00.003+03:00

zombie sineması denilince akla ilk gelen isimlerden olan george a. romero'nun son marifeti "survival of the dead" ile karşı karşıyayız. romero, son dönemde yaptığı filmlerinde, artık çağımızın gereği midir bilinmez, zombielerini modern bir hale sokmuştu. örneğin 2005 yapımı "land of the dead"de zombieler bir bilince sahipti ve liderleri doğrultusunda hareket ediyordu, 2007 tarihli "diary of the dead"de zombielerden kaçan, hayatta kalmaya çalışanları günümüz teknolojisinin nimetlerini kullanırken izlemiştik. 2008'de gösterime giren, romero'nun sadece senaryosunu yazdığı "day of the dead"de ise zombielerimiz olağanüstü güçlere sahipti, aynı danny boyle'un başımıza musallat ettiği koşan, oradan oraya atlayıp zıplayan zombieler vardı.

"survival of the dead"de ise farklı bir özellikte zombieleri görüyoruz: günlük yaşamlarındaki rutine ölüyken de sahipler. mesela postacı zombie amcamız, mektupları posta kutusuna atıyor; oduncu zombiemiz kolum kopar mı diye düşünmeden baltasını sallıyor odunlara; adanın genç ve güzel zombiesi ise sürüyor atını kırlara, ovalara tey teyy... ancak zombienin en temel özelliğinden ödün vermiyor bu filminde romero, virüs veya radyoaktiviteye dair hiçbir şey yok, herhangi bir şekilde ölen, hoop zombie olarak dikeliyor ayağa; eski usül, gavurun deyimiyle oldschool.

belki filmle ilgili çıkan haberlerden duymuşsunuzdur, bu film bir adada geçiyor. aynen bizim ilk zombie filmimiz "ada: zombilerin düğünü"nde olduğu gibi, tesadüfün iğne deliği işte. ayrıca romero, adada yaşayan karakterleri oluştururken bizim "tosun paşa"dan esinlenmiş. nasıl "tosun paşa"da yeşil vadiye hakim olmaya çalışan seferoğulları ile tellioğulları varsa bu filmde de plum adasına hükmetmek isteyen o'flynn ile muldoon aileleri mevcut. ve ortada yine bir hatun meselesi var. bir yandan adada zombieler peydah olurken diğer yandan da bu iki aile birbiriyle mücadele ediyor. ve araya romero filmlerinin klasiği olan silahlı kuvvetler giriyor, ki onlar da zombie istilasından kaçmaktadır. yalnız klasik demişken, öncekilerde askeriye filmin sonunda devreye girer ve son kalanları yanlarına alıp giderdi, burada ise onlar da hayatta kalma mücadelesi vermekte, durum vahim yani.

ve romer'oğlan der ki: "bu aşağılık dünyada birileri bayrağını diker ve başkası o bayrağı indirip kendininkini diker. çok yakında hiç kimse, savaşı başlatanların o bayraklarla uğraşanlar olduğunu hatırlamaz."

bir belgesel de josé gonzalez için

2010-04-14T10:01:00.003+03:00

son dönemde müzik gruplarıyla ilgili belgeseller birbiri ardına gelmeye başladı. radarıma (biraz geç olsa da) en son takılan belgesel josé gonzalez üzerine. isveç'te yaşayan arjantin kökenli sanatçıya the knife'ın "heartbeats"'ine veya massive attack'in "teardrop"'ına yaptığı coverlardan denk gelmeniz yüksek ihtimal. ayrıca, indie folk üzerine eserler veren gonzalez'in 2003'te çıkardığı "veneer" ve 2007 tarihli "in our nature" albümleri mevcut. "the extraordinary ordinary life of josé gonzález" adını taşıyan ve yönetmenliğini mikel cee karlsson, fredrik egerstrand ikilisinin yaptığı belgesel video günlüğü tadında ve kendisinin konserlerinden de izler taşıyor. 33. göteborg uluslararası film festivali'nin açılış filmi olan belgeselin fragmanını altta izlemeniz mümkün.

olöf arnalds feat. björk

2010-04-10T19:48:00.005+03:00

olöf arnalds'ın hazırlıklarını tamamladığı yeni albümü "innundir skinni"nin çıkmasını bekliyoruz. bu bekleme sürecinde gelen bir haber ise albümle ilgili beklentileri daha da arttırdı. albümde 7. sırada dinleyeceğimiz "surrender" adlı parçada olöf arnalds'a björk eşlik etmiş ve parçayı ikisi beraber seslendirmiş. ortaya nasıl bir şey çıktığını merak ediyorum doğrusu.

arnalds ile bir başka mevzu ise yeni yılın başında amerika'da piyasaya sürdüğü debut albümü "við og við"in spin, nme, vanity fair, the new york times, paste gibi hatrı sayılır dergilerden övgüler almış olması. albümü geçtiğimiz 10 yılın en iyi 100 albümü içerisine katan mojo, arnalds için "reykjavik'in kate bush'a cevabı" demiş.

kendisinin yeni albümüne ismini veren parçayı altta dinlemeniz mümkün.

(tünele giriş: http://www.youtube.com/watch?v=q0025Z8r-Aw)

kötü tohumlardan eski albümler

2010-04-08T09:52:00.004+03:00

last.fm'in yeni özelliklerinden biri olan ve kullanışını arttıran, dinlenen sanatçıların yeni albüm çıkardığını haber veren kısımda geçtiğimiz günlerde gözüme çarpmıştı eski nick cave and the bad seeds albümleri. biz nick cave ve kötü tohumlarından yeni albüm bekleyeduralım onlar bu boşluğu eski albümleri remastered ederek (fiile dikkat!) önümüze koyuyor. geçtiğimiz sene grubun ilk dört albümü ("from her to eternity", "the firstborn is dead", "kicking against the pricks", "your funeral... my trial") yeniden elden geçirilip basılmıştı. bu sene de 5, 6 ve 7. albümleri olan "tender prey", "the good son" ve "henry's dream" basıldı. orjinal kayıtların 5.1 surround sese göre ayarlanıp basıldığı albümlerin albenisini arttırmak için her biri ayrı çift cd içeren paketlere b-sidelar ve videolar albümlere eklenmiş. koleksiyonerlerin mutlaka ilgisini çekecektir. yeni albüm mü? şu an için ses yok.

efes pilsen one love festival 9

2010-04-07T20:28:00.004+03:00

her sene haziran ayının ortasını eğlence zamanına çeviren efes pilsen one love festival'in 9.sunun kadrosu bugün açıklandı. önceki senelere göre azcık da olsa geç açıklanan ve bünyesinde yer alacak grupları gün geçtikçe merak ettiren festivalde groove armada, the ting tings, de la soul, the whitest boy alive, wild beasts sahne alacak. tabi gün itibarıyla açıklanan isimler böyle, ileriki günlerde yeni isimlerin açıklanacağını belirtmekte fayda var. 19-20 haziran'da gerçekleşecek festivalle ilgili haberleri takip etmek için şu yolları izleyebilirsiniz:

www.efespilsenonelove.com
twitter
facebook fan page

ólafur arnalds - "tunglið" (yeni şarkı)

2010-04-01T14:57:00.004+03:00

günün anlam ve önemi sağolsun, insan her gördüğü habere "acaba" diyerek atlıyor ve günün sazanı olmak istemiyor. net üzerinde bugün yapılan türlü şakalar var, mesela bir örneğini şurada görmeniz mümkün. birkaç saat önce mail kutuma düşen, ólafur arnalds'tan gelen maili haliyle çekinerek açtım. ancak ólafur arnalds kardeşimiz şaka yerine sürpriz yapmış ve geçenlerde maillerini topladığı takipçilerine, önümüzdeki ay yayınlanacak "...and they have escaped the weight of darkness" albümünden "tunglið"in download linkini vermiş.

bir süre önce web-sitesi üzerinde ön izlemelerini dinlediğimiz parçalardan tamamını dinleme fırsatı yakaladığımız ilk parça "tunglið" oldu böylelikle. kendisinin önceki kayıtlarından aşina olduğumuz bir sounda sahip olan parçada yine piyano ana hattı belirlerken, yaylılar da tamamlayıcı olarak karşımıza çıkıyor. şarkıyı altta dinlemeniz mümkün. ayrıca store.erasedtapes.com adresinde yeni albümden "Þú ert sólin"i dinlemeniz mümkün.

jónsi'den mini film

2010-03-31T21:26:00.005+03:00

önümüzdeki hafta yeni albümü "go"yu piyasaya sürecek olan sigur rós frontmani jónsi, albüm için biraz daha fazla para dökeceklere sürpriz hazırlamış. albümün yanında bonus olarak bir de film yer alıyor. dean deblois'in yönetmenliğini yaptığı filmde jónsi'nin yılbaşı gecesi izlanda'da virane bir evde sergilediği performans bulunuyor. grubunun filmi "heima"yı akıllara getiren filmin fragmanını şuradan izleyebilirsiniz.

"bana william deyin" izmir tiyatro günleri’nde

2010-03-30T18:29:00.002+03:00

bizim tiyatro, prof.dr.özdemir nutku’nun yazıp-yönettiği, zafer diper’in oyuncu-oscar’ı oynadığı, bana william deyin adlı oyunu izmir büyükşehir belediyesi tiyatro günleri kapsamında izmir sanat-büyük salon’da (0232 483 56 52 - 0232 483 63 34) şu günlerde sergileyecek: 31 mart çarşamba 20.30, 01 nisan perşembe 20.30, 02 nisan cuma 20.30…

oyunun dramaturgluğunu prof.dr.hülya nutku üstleniyor. oyunun dekor ve giysisi ise doç.dr.selda kulluk yerdelen’e ait…

bana william deyin; shakespeare hayranı, istediği rollere bir türlü kavuşamamış bir oyuncunun(oscar’ın) bir vodvil sonrası unutulduğu tiyatronun soyunma odasında; düş ve gerçek arasında, shakespeare metinlerinden bölümler oynaması-yorumlaması üzerine kurulu… geçmişte bir sirkte palyaçoluk yapan oscar, “palyaçolar güldürür, soytarılar doğruyu söyler” savından hareketle, ilerlemiş yaşına karşın-ve unutamadığı aşkı lisa’nın da yaşantısına kattığı çağrışımlarla shakespeare rollerini (özellikle soytarılarını) oynama tutkusu içinde, kendi kendine büyük ustadan kimi sahneleri canlandırmakta, ona sığınmaktadır bir bakıma.. bu yalnız adamın dramı; yaşamda da, tiyatroda da istemediği rollerin oyuncusu olma durumudur. oscar, acaba isteğine kavuşabilecek mi? sorunun yanıtını, tek kişilik oyunlarıyla da (yargı, ölüm uykudaydı, özkıyım) tiyatroda uzun soluklu bir oyunculuk sergileyen zafer diper sunuyor.” hülya nutku

gogol bordello'dan beleş şarkı

2010-03-29T22:37:00.002+03:00

kerhanelerin en eğlencelisi gogol bordello, önümüzdeki ay yayınlayacağı yeni albümü "trans-continental hustle"ın açılış parçası olan "pala tute"yi gün itibarıyla web-siteleri üzerinden beleş paylaşıma açtı. kulak vermek için şuraya bir tık, sonra e-mail adresinize şarkıyı indirebileceğiniz link düşecek.

şarkıyı dinlediğinizde nakarat bir yerlerden tanıdık gelecektir. nereden mi? 2007 yılında düzenlenen live earth etkinliklerinde madonna sahneye eugene hütz ile sergey ryabtsev'i davet etmişti. "la isla bonita" yorumunu hütz ile ryabtsev ikilisi kısa bir parçaya bağlamıştı. işte o kısa bölüm, elden geçirilmiş bir şekilde yeniden karşımızda.

28. izmir tiyatro günleri programı

2010-03-23T00:48:00.003+02:00

izmir'de ilkbaharın kemikleşmiş etkinliklerinden olan izmir tiyatro günleri'nin bu sene 28.cisi düzenleniyor. 27 mart - 10 nisan 2010 tarihleri arasında düzenlenecek etkinliklerin biletleri tükenmeye yakınmış, eli çabuk tutmakta fayda var. etkinliğin programı ise şöyle:

(büyük boyutta görmek için üzerine tık)

başka dilde aşk (2009)

2010-03-21T20:07:00.004+02:00

son dönemde başarılı bulduğum filmlerden ikisi; "uzak ihtimal" ve "başka dilde aşk". aslında her ikisinin konuları özdeş olmasa da çıkış noktası ortak: iletişim. mahmut fazıl coşkun'un "uzak ihtimal"inde istanbul'a yeni atanan bir müezzinin kendisine verilen apartman dairesinde komşusu olan, farklı bir dinin mensubu clara'ya olan ilgisini bir ilişkiye çeviremeyişini, yani iletişimsizlik sayesinde direkten dönen bir ilişkiyi izlemiştik. yönetmenliğini ilksen başarır'ın yaptığı "başka dilde aşk"ta ise iletişim konusunda sıkıntı yaşayabilecek bir çiftin bu durumu aşıp birbirine bağlanmalarını izliyoruz.

bir call center'da çalışan, işinin verdiği stresin yanı sıra yakın dönemde aşk yaşadığı şefinin baskısı altında olan zeynep ile grafik tasarım bölümünü bitiren ancak sağır olduğundan dolayı o alanda iş bulamayan, kütüphanede çalışan bir yandan da kürek sporu ile ilgilenen onur, ortak arkadaşlarının nişan partisinde karşılaşırlar. beklentilerimin aksine aralarındaki ilişki çabuk gelişir ve gecenin bitiminde ikisini aynı yatakta buluruz. onur'un kısıtlı oluşu, zeynep'e ilişki yaşama konusunda engel olmaz ve yeni bir sayfa açar.

filmin adı içerisinde her ne kadar "aşk" sözcüğü geçse de ilk başta da belirttiğim gibi filmin kilit noktası iletişim. gün boyunca iş yerinde cevapladığı telefon konuşmalarından ve şefinin kendisine olan baskılarında gerilimli dakikalar yaşayan zeynep için onur'un evi fırtınalardan uzak bir limandır. ve kendisi bu limana sığınırken geçmiş yaşantısındaki çoğu alışkanlığından vazgeçerek kendisini onur'a adama noktasına gelir. ancak tanıdığı ilk dakikalarda "hayatımın erkeği" olarak nitelediği onur, sahip olamadığı siniriyle ilişkide gel-gitler yaratır.

filmde onur ile zeynep'in ilişkisi, call center çalışanlarının haklarını arama mücadelesi, onur'un ev sahibi olan iki kardeşin yaşadığı trajedi gibi yan hikayelerle beslenmeye çalışılmış. ancak her ikisi de çok zayıf kalmış. özellikle sistemin hak sahibi olmayan çalışanlar üzerindeki politikası, sürekli gözümüze sokulan "bugün satış için ne yaptın" cümlesi ve biraz yapay kalan protesto sahneleri yerine daha çarpıcı bir şekilde sunulabilse her yönden güçlü bir yapıtla karşılaşacaktık, ki bu kadarı bile iyiyken.

1 karede 2 chinaski

2010-03-14T23:18:00.004+02:00

fotoğraf, francis ford coppola'nın filme adını veren siyam balığı metaforu üzerinden iki kardeşin hikayesini anlattığı, 1983 tarihli "rumble fish"ten. fotoğraftakiler ise başrollerde yer alan matt dillon (rusty james) ile mickey rourke (the motorcycle boy). ne tesadüftür ki her ikisi de bu filmden yıllar sonra charles bukowski'nin alter egosu henry chinaski'yi canlandırdı.

ilk olarak rourke, 1987'de senaryosunu bizzat bukowski'nin yazdığı "barfly"da karikatürize edilmiş chinaski'yi oynadı. ardından da küçük kardeş, matt dillon, 2005'te norveçli yönetmen bent hamer'ın yönettiği ve bukowski'nin en sevdiğim kitaplarından biri olan "factotum"da chinaski'yi ete kemiğe büründürdü. iki chinaski arasından oyum ise hiç beklemediğim kadar iyi performans gösteren matt dillon'a.

can evrenol'un yeni kısa filmi: "to my mother and father"

2010-03-13T22:32:00.003+02:00

korku türünde şu ana dek çektiği "vidalar", "sandık", "kurban bayramı" ve "büyükannem" kısa filmleriyle dikkat çeken, korku sitesi ve öteki sinema yazarlarından can evrenol yeni kısa filmi "to my mother and father"'ın fragmanını yayınladı. önümüzdeki ay galası yapılması planlanan filmin fragmanını altta izlemeniz mümkün. kendisinin önceki kısa filmlerini izlemek için web sitesini ziyaret etmeniz gerekiyor: www.canevrenol.com

ólafur arnalds'tan fındık lahmacun serisi

2010-03-12T00:30:00.004+02:00

izlanda'nın yeni dahilerinden, pek sevdiğim, saydığım ólafur arnalds, ikinci uzun çalarını önümüzdeki ay satışa sunacak. izlandalı indie pop grubu bang gang'ten barði jóhannsson'un prodüktörlüğünde kaydedilen albüm "...and they have escaped the weight of darkness" adını taşıyor. arnalds, dünden itibaren www.olafurarnalds.com sitesi üzerinden yeni parçaların önsunumlarını paylaşmaya başladı. her gün albümden bir parçanın sunumu yapılacak olan sitede dokuzuncu gün albümün artworkü de sunulacak. paylaşılan ilk parça insanın iştahını arttıracak cinsten, nisan'a kadar beklemek gerek. zaten ne kaldı ki şunun şurasında. yatçaz kalkçaz, yatçaz kalkçaz...

yeasayer - "one" (yeni klip)

2010-03-10T22:39:00.000+02:00

rock, folk ve pop öğelerini deneysel sularda harmanlayan new yorklu grup yeasayer, yeni albümü "odd blood"ı geçtiğimiz ay yayınlamıştı. ilk albüme göre daha hareketli parçalar içeren yeni albümden ikinci video "one"a çekildi ve dün paylaşıma sunuldu. izlemek için buyrun.

içinden tarih geçen lokanta

2010-03-08T23:33:00.006+02:00

80'leri, evindeki müzik setinin kenarında ümit besen, coşkun sabah gibi taverna kültürüne ait sanatçıların kasetleriyle dolu bir evde geçirmiş bir çocuk olmamın, en sevdiğim canlı albümler arasında yer alan iki albümün lokantada kaydedilmiş olması üzerine bir etkisi var mıdır? bahsettiğim iki albümden biri tom waits'in "nighthawks at the diner" diğeri ise charlie parker & chet baker ikilisinin "inglewood jam"i. aynı albüm "live at the trade winds restaurant" adını da taşır.

sene 1952. jazz devlerinden charlie parker, batı yakasında grubuyla beraber konserler verecektir. yola çıkmadan önce seçtiği adamlar arasında chet baker da vardır. 16 haziran akşamı, grubun uğradığı duraklardan biri olan kaliforniya'daki trade winds lokantasında grubun performansı kaydedilir ve bu kayıt, ileriki yıllarda trompetinden çıkan melodileri aşıklara adayacak olan, chet baker'ın adının geçtiği ilk kayıt olur. çok da iyi kalitede olmayan bu kayıtta henüz 22 yaşındaki baker, o dönemde fazlasıyla yorgun ve kilolu olan charlie "bird" parker'ın kanatları altında iyi bir performans sergiler. turne esnasında dikkatleri üzerine toplayan baker, kısa bir süre sonra gerry mulligan'ın kuartetine girer ve kariyer basamaklarını çifter çifter tırmanmaya başlar. haliyle bu albüm baker diskografisi içerisinde tarihi bir değere sahiptir.

orijinallerinin uzun versiyonlarından oluşan bu kaydı dinlemekten çok keyif alırım ve hep o akşam o restoranda olduğumu hayal ederim. bir yandan güzel yemeklerden lokmaları mideye indirip, şarabı yudumlarken jazza yön veren isimleri canlı kanlı izlemek fantastik bir şey olmalı.

albümde yer alan parçalar:
01. the squirrel (beste: dameron)
02. they didn’t believe me (beste: depaul-raye)
03. indiana (beste: hanley-mcconald-parker)
04. liza (beste: gershwin)

gogol bordello'dan yeni albüm

2010-03-07T13:49:00.003+02:00

en son stüdyo albümü "super taranta!"yı 2007'de yayınlıyan ve geçtiğimiz seneyi konser albümü ve dvd'siyle geçen gogol bordello nisan ayını yeni albümleriyle kapatacak. 27 nisan'da satışa çıkacak olan yeni albüm "transcontinental hustle" adını taşıyor. nick rubin'in prodüktörlüğünü yaptığı albümde bulunan parçaların listesi ise şöyle:

01. pala tute
02. my companjera
03. sun is on my side
04. rebellious love
05. we comin rougher (immigraniada)
06. when universes collide
07. uma menina uma cigana
08. raise the knowledge
09. last one goes the hope
10. to rise above
11. in the meantime in pernambuco
12. break the spell
13. trans-continental hustle

jónsi'den filme özel yeni şarkı

2010-03-03T10:01:00.004+02:00

önümüzdeki ay solo albümü "go"yu yayınlayacak olan jónsi, ayrıca yönetmenliğini dean deblois, chris sanders ikilisinin yaptığı animasyon film "how to train your dragon" için yeni bir şarkı yapmış. film, ülkemizde 23 nisan'da gösterime girecek. kısa bir süre albümle ilişkili ilk single'ı "go do"yu yayınlayan jónsi'nin son zamanlarda riceboy sleeps ve bu albümle beraber tek başına olan işlere kendini kaptırması bir yandan grubu sigur rós'un çalışmalarını da etkiliyor haliyle. geçtiğimiz günlerde gruptan bir eleman, jónsi'nin yeni albümündeki parçaları hala gruba dinletmediğini belirtmiş. nedeni hakkında fesat düşüncelere kapılmayalım hemen, çekindiğinden dolayı henüz dinlemelerine müsade etmemiş.

[rec]2 (2009)

2010-02-28T22:19:00.010+02:00

biz zombieleri topraktan çıkan ve "brain brain" homurtularıyla insanların peşinden sürüklenen cansızlar olarak bilirdik ancak dünyada doğal ne kaldı ki efenim. mis kokan köy domateslerinin yerini genetiğiyle oynanmış veya hormonlu domateslerin aldığı şu dönemde artık zombieler de topraktan filizlenerek çıkmıyor. bu tabiata aykırı durum özellikle danny boyle'un "28 days later"ında başımıza musallat ettiği (boyle buyurdu danny) rage virüsünden etkilenen talihsiz insanları zombie sınıfına koysak mı sorunsalını da beraberinde getiriyor. 2007'de çevirilen ve büyük başarı sağlayan, amerikalıların da "quarantine" adı altında yeniden çevrimini yaptığı [rec], hatırlarsanız aynen bu damardan girmişti. filmin çok beğenilmesi ve uzatılmasına imkan sağlayan sona sahip olması peşinden devam filmini de getirdi.

ilk filme pek spoiler bulaştırmadan bir hatırlatma yapalım. neydi mesele? şehrin itfaiye birimine tv çekimi için giden yerel kanalın antipatik ama tatlı muhabiri angela o gece hiç beklemediği türden bir sürprizle karşılaşır. itfaiyeye gelen yardım çağrısı şehirdeki bir apartmandandır. ancak apartman, alevlerin değil rage virüslülerin istilası altındadır. vazife aşkı depreşmiş angela ve kameramanı pablo olayların içine dalar ve biz de olup biteni pablo'nun kamerasından izleriz. genel zombie filmlerinin yarattığı agorafobi (açık alan fobisi) yerine klostrofobik bir ortamda geçen [rec], bir yandan da hakim olan kaosla beraber izleyeni avucunun içine almış ve bununla beraber seyir zevkini arttırmıştı.

[rec]2, tahmin edilebileceği gibi ilk filmin bittiği noktadan başlıyor. yani her şey sıcağı sıcağına ve dumanı üzerindeyken. aslında bunu izlemeye başlamadan önce [rec] bir kere daha elden geçirilebilir ve böylece [rec]2'ye daha hakim olabilirsiniz. bu sefer apartmana daha teknik donanımlı bir özel ekip gelir, amaç ise apartmanın çatı katındaki gizemi çözmektir. zombie sinemasının baba isimlerinden lucio fulci'nin filmlerindeki dinsel motiflere bu filmde de rastlıyoruz. apartmandaki kurbanlara bulaşan virüs diğer filmlerdeki gibi sadece bir virüs değildir, dinsel açılımları da vardır. ve söz konusu operasyon bu gizem çözülünceye kadar sürecektir.

ilk filmdeki gibi klostrofobik unsurlardan yararlanan ve gücünü ortamdaki kaostan alan [rec]2, süre geçtikçe izleyenin kafasındaki "acaba" ile başlayan sorularını teker siliyor ve kendisini zevkle izlettiriyor. devam filmlerine önyargıyla bakan biri olarak çok tuttum ben bu filmi de. ilk filmi yöneten jaume balagueró & paco plaza ikilisi filmi nihayetlendirirken 3. filme de kapıyı açık bırakmış. bu sefer virüslüleri ispanya sokaklarında panik yaratırken görebiliriz, tabi bu da bir bütçe meselesi.

17. izmir avrupa caz festivali

2010-02-26T21:28:00.005+02:00

sanat etkinlikleri bakımından kısırlık çeken güzel şehrimin sayılı festivallerinden biri olan caz festivali bu yıl 17. defa düzenleniyor. izmir kültür sanat ve eğitim vakfı (iksev) tarafından düzenlenen festival, bu yıl 2 - 17 mart tarihleri arasında çeşitli etkinliklerle gerçekleşecek. festivalde sahne alacak isimler ise şöyle: luigi campoccia quartet, laia genc- liaison tonique 5, matthias schriefl 6, alps & jazz, andy manndorff trio, jeff giansily quartet, fatima spar and the freedom fries. konserlerin genelinin ahmet adnan saygun sanat merkezinde yapılacak olması ve konserlere kısa mesafe yürüyerek gidebilecek olmam sevindirici. festival programı, bilet bilgileri için şuraya bir tık.

hayat var (2008)

2010-02-25T09:52:00.006+02:00

istanbul boğazı genelimiz için zenginliği ifade ediyor. veya öteki hayatı düşündürmüyor diyeyim. boğazın kenarındaki görkemli yalılar, yüksek kira ödenerek oturulan boğaza bakan evler, fahiş fiyata kıyısında mideye indirilen balıklar. peki ya diğerleri? istanbul'un çilesini çekenler, kaymak tabakanın rahatını idame ettirenler. onlar ne yapar, nasıl yaşar?

boğazın kenarında, adına hayat denen bir çile içerisinde, adı hayat olan bir kız ve ailesi yaşamaya çalışıyor. geçimini, boğazın kenarına demir atmış heybetli gemilerin tayfasına kadın temin ederek, -deniz polisinin nefesi ensesinde- kaçakçılık yaparak kazanmaya çalışan baba ve nefes zorluğu çekmesine rağmen rakıdan ve sigaradan tavizini vermeyen, yatalak dede. ve onların kirli dünyası arasında sevgi sözcüklerini ancak oyuncak bir ayıdan duyabilen, kızlıktan genç kadınlığa doğru ilk adımlarını cinselliğin satılık olduğu bir ortamda atan güzel bir kız; hayat.

insanın boğazını düğümleyen öyküyü, özellikle elit işcan'ın yaşıyla ters orantılı dev oyunculuğu ve seyir zevkini kat kat arttıran görsellik tamamlıyor. orhan gencebay şarkılarının resmi geçit yaparak damgasını vurduğu "hayat var", kuşkusuz türk sinemasının en iyi ürünleri arasındaki yerini aldı. eğer filmi hala izleme fırsatı bulamadıysanız dvd'sinin henüz çıktığını hatırlatayım.

"bir kapıdan gireceksin
neler neler göreceksin
her çileye göğüs gerip
hayat budur diyeceksin

gün gelecek isyan edip
niye doğdum diyeceksin
gün gelecek isyanına
kahkahayla güleceksin"

she & him "thieves" (yeni şarkı)

2010-02-23T22:16:00.003+02:00

geçtiğimiz ay ikilinin yeni albümünün 23 mart'ta satışa çıkacağının notunu şuraya düşmüşüm. bugün "volume two" adını taşıyan albümün açılış parçası stereogum'da yayınlandı. şarkıyı altta dinleyebilirsiniz.

coldplay'in yeni albümü bu yıl çıkıyor

2010-02-23T21:50:00.001+02:00

2000'lere damgasını vuran ingiliz gruplardan coldplay, vokalistleri chris martin'in açıklamalarına göre yeni albümünü yıl içerisinde yayınlayacak. şu sıralar londra'daki kendi stüdyolarında albüm hazırlıklarını sürdüren grubun yeni albümünün noel vakti satışa çıkması bekleniyor. ayrıca grup albümden şarkıların internet ortamına düşmemesi için ekstra çaba harcıyormuş.

scream 4'un çekimleri mayıs'ta başlıyor

2010-02-20T14:46:00.003+02:00

ne kadar gereklidir bilinmez ancak serinin 4. filminin çekileceği hakkındaki bir süredir dönen söylentiler gerçeğe dönüşüyor. yönetmenliğini seriyi ortaya atan wes craven'ın yapacağı filmin senaryosu, ilk üç filmi de yazan, kevin williamson'ın elinden çıkmış. hatırlayacağınız üzere 4. film fikri courteney cox ile david arquette ikilisinin başının altından çıkmıştı. karı koca filmde rol alacaklar ancak serinin diğer sembol oyuncularından neve campbell yeni filmde oynamayacağını açıkladı.